Κηφισίας Κύριλλος «Ἐλᾶτε νά βροῦμε τόν χαμένο μας παράδεισο»
Άρχων (2582 Άρθρα)
Κοινοποιήστε

Κηφισίας Κύριλλος «Ἐλᾶτε νά βροῦμε τόν χαμένο μας παράδεισο»

 

Πρός

Τόν Ἱερό Κλῆρο, τίς Μοναστικές Ἀδελφότητες

 καί τόν Εὐσεβῆ Λαό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας.

«Ἀνέτειλε τό ἔαρ τῆς νηστείας καί τό ἄνθος τῆς μετανοίας…»

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

Ἦλθε καί πάλι ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ἀνοίγει ἀπό αὔριο

«τό στάδιον τῶν ἀρετῶν», ὅπως ψάλλει ἡ φιλόστοργη Ἐκκλησία μας.

Ἔφθασε ἡ περίοδος τῶν ἑπτά ἑβδομάδων θρησκευτικοῦ βιώματος καί

βαθιᾶς πνευματικῆς ζωῆς, αὐτοκριτικῆς καί προσευχῆς. Περίοδος

κατά τήν ὁποία ὁ πιστός πορεύεται, διαβαίνει καί μεταβαίνει ἀπό τήν

κατάσταση τῆς κατά σάρκα ζωῆς στήν κατάσταση τῆς κατά πνεῦμα

ζωῆς. Ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νά ἀντισταθοῦμε στήν ἀπολυτοποίηση

τῆς ἀδιαφορίας, νά μήν ἐπιβιβαστοῦμε στό συρμό τῆς εὐκολίας. Μᾶς

καλεῖ νά ξεφύγουμε ἀπό τήν γκρίζα καθημερινότητα, ἀπό τήν κόλαση

τῆς κατανάλωσης, ἀπό τήν ἀλόγιστη ἀλαζονεία μας, ἀπό τήν κατάκριση σέ βάρος τοῦ ἄλλου, ἀπό τήν καθημερινή πλήξη. Μᾶς καλεῖ νά ξεφύγουμε ἀπό τίς ὅποιες κακίες μας, πού ταλανίζουν καί ἐμᾶς καί τήν κοινωνία μας καί τόν κόσμο μας. Ἡ Μεγάλη Σαρακοστή μᾶς ἀνοίγει ἕνα δρόμο, τό δρόμο τῆς ἀγάπης, τῆς προσευχῆς, τῆς ταπείνωσης, τῆς σιωπῆς, τῆς περισυλλογῆς. Μᾶς ἀνοίγει ἕνα δρόμο γιά ἄσκηση ἐνάντια στήν καθημερινότητά μας, ἐνάντια στά πάθη μας. Ἰδιαίτερα στήν ἐποχή μας, μέ ὁρατή τήν οἰκονομική κρίση σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο, πού κανείς δέν μπορεῖ νά προδιαγράψει τίς ἐπιπτώσεις της στό πολιτικό καί κοινωνικό «γίγνεσθαι», κυρίως, ὅμως, τήν ἠθική καί πνευματική ὕφεση καί παρακμή θεσμῶν καί προσώπων, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀντιπαραθέτει στή σχιζοφρένεια τῆς ὑπερκατανάλωσης τόν ἀσκητισμό της. Σέ ἕνα κόσμο πού χόρτασε «πολιτισμό», ὑποκρισία καί ψέμα, ἡ Ἐκκλησία προσφέρει τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου: ἀγάπη, εἰρήνη, μετάνοια, συμπόρευση, ταπείνωση,σιωπή.

Πῶς χρειάζεται νά ζήσουμε τήν περίοδο αὐτή; Ἀκούσαμε ἀπό τήν Ὑμνολογία τῆς σημερινῆς ἡμέρας νά περιγράφεται ὁ τρόπος:

«καί ἀναλαβόντες τήν πανοπλίαν τοῦ Σταυροῦ, τῷ ἐχθρῷ ἀντιμαχησώμεθα ὡς τεῖχος ἄρρηκτον κατέχοντες τήν πίστιν καί ὡς θώρακα τήν προσευχήν καί περικεφαλαίαν τήν ἐλεημοσύνην, ἀντί μαχαίρας τήν νηστείαν, ἥτις ἐκτέμνει ἀπό καρδίας πᾶσαν κακίαν»(ἰδιόμελον τῶναἴνων τῆς Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς).

Τό πρῶτο, λοιπόν, πνευματικό ὅπλο εἶναι ἡ προσευχή.

Ἡ προσευχή, λένε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι ἕνωση ἀνθρώπου

καί Θεοῦ, συντήρηση τοῦ κόσμου, καταλλαγή μέ τό Θεό, μητέρα τῶν δακρύων, συγχώρεση τῶν ἁμαρτημάτων, γέφυρα πού σῴζει ἀπό τούς

πειρασμούς, τεῖχος πού προστατεύει ἀπό τίς θλίψεις, συντριβή τῶν δαιμονικῶν ἐπιθέσεων, πέλεκυς τῆς ἀπελπισίας, λύση τῆς λύπης, ἀπαλλαγή τοῦ θυμοῦ, φυγή τῶν ἀρετῶν, πρόξενος τῶν θείων χαρισμάτων, τροφή τῆς ψυχῆς, φωτισμός τοῦ νοῦ, καθρέφτης τῆς πνευματικῆς προκοπῆς.

Τό δεύτερο, ἡ ἐλεημοσύνη.

Ἡ ἐλεημοσύνη, ὅπως μαρτυρεῖ ἡ Σοφία Σειράχ (3.30) «ἐξιλάσσεται ἁμαρτίας». Ὁ δέ ἱερός Αὐγουστίνος λέει ὅτι ἡ μεγαλύτερη ἐλεημοσύνη πού μποροῦμε νά κάνουμε εἶναι να συγχωροῦμε ὁλόψυχα αὐτούς πού μᾶς ἀδίκησαν. Ἄς δείξουμε, λοιπόν, ἀγαπητοί ἀδελφοί, τό ἄφθονο ἔλεος τῆς καρδιᾶς μας. Ἄς ἐλεήσουμε με μία συγγνώμη τούς οἰκείους μας, τούς συνεργάτες μας, τούς φίλους μας καί κάθε ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔχει πικράνει. Ἄς ἐλεήσουμε και μέ ὑλικά ἀγαθά ἐκ τοῦ ὑστερήματός μας ὅσους ἔχουν ἀνάγκη καί μᾶς τό ζητοῦν.

Τό τρίτο, ἡ νηστεία.

Ἡ νηστεία ὑποτάσσει τό σῶμα στό πνεῦμα, φωτίζει τό νοῦ, ἐνισχύει τήν προσευχή, στηρίζει τήν μετάνοια, συντηρεῖ τήν κατάνυξη, στερεώνει τήν σωφροσύνη. Εἶναι χαλινάρι τῶν κακῶν ἐπιθυμιῶν, μαχαίρι τῆς φιλαυτίας, πέλεκυς τῆς φιληδονίας, μητέρα τῆς ἐγκρατείας, ἀδελφή τῆς κατά Θεόν πτωχείας, καλλιεργήτρια τῆς ὑπομονῆς, θεμέλιο τῆς ἀρετῆς, φύλακας τῆςσωτηρίας καί ἰσχυρή μεσίτρια στόν Κύριο. Δέν παρέχει, ὅμως, θεραπεία στήν ψυχή, ἄν δέν τήν ἀκολουθήσει καί δέν τήν βοηθήσει ἡ δύναμη τῆς ἀγάπης, τό βάλσαμο τῆς εὐσπλαχνίας, τό φάρμακο τῆς ἐλεημοσύνης. Λυχνάρι δίχως λάδι χαρακτηρίζουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τήν νηστεία πού δέν συνοδεύεται ἀπό ἔργα ἀγάπης. Χωρίς, λοιπόν, κρατούμενα, χωρίς ἐγωισμούς, σήμερα πού εἶναι ἡ παραμονή τῆς εἰσόδου μας στήν Ἁγία Τεσσαρακοστή ἄς δώσωμε τόν ἀσπασμό τῆς συγγνώμης καί τῆς ἀγάπης πρός ἀλλήλους, ὥστε νά βαδίσουμε ἀνάλαφρα πρός τό «Πάσχα Θεοῦ τό Σωτήριον». Ἀπομένει στόν καθένα μας, ἀδελφοί μου, νά πάρουμε τήνμεγάλη ἀπόφαση, νά ἀλλάξουμε, νά δώσουμε νόημα στή ζωή μας. Νάἀντιτάξουμε στήν ἀλαζονεία μας τήν ταπείνωση, στήν κατανάλωση  τήν ἐγκράτεια, στήν ὑποκρισία τήν γνησιότητα, στό ψέμα την ἀλήθεια, στήν κακία τήν ἀγάπη καί τήν προσφορά, στή μοναξιά τή χαρά, τήν ὀμορφιά καί τήν συμπόρευση. Ἡ Μεγάλη Σαρακοστή εἶναι μία εὐκαιρία γιά μία πορεία πρός τόν Παράδεισο, τόν Παράδεισο τῆς ἀγάπης καί τῆς αἰωνιότητας.

Ἐλᾶτε νά βροῦμε τόν χαμένο μας παράδεισο. Ἐλᾶτε νά βιώσουμε τήν Μεγάλη Σαρακοστή, νά ζήσουμε αὐτήν τήν πορεία πρός τήν Ἀνάσταση, τήν μετοχή στήν αἰώνια ζωή. Καλή Ἁγία Τεσσαρακοστή, καλό καρποφόρο πνευματικό ἀγῶνα. Καλή μετάνοια.

Μέ πατρικές εὐχές

Ὁ Μητροπολίτης

† Ὁ Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ Κύριλλος