Άρθρο του Επισκόπου Διοσπόλεως Εμμανουήλ
Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα «έφυγαν» από την επίγεια ζωή για την ουράνια πατρίδα δύο σύγχρονοι ουρανοπολίτες ησυχαστές του Θεού και « περιβολάρηδες » της Παναγιάς της εν Αγίω ΄Ορει Γερόντισσας και ηγουμένης.
Βασίλειος Ιερομόναχος ο ένας και Χρυσόστομος Επίσκοπος ο άλλος.
Η αρθρογραφία είναι ένας τρόπος προσέγγισης προσώπων και μορφών που «άγγιξαν» και όχι μόνο την αγιότητα.
Έζησαν δηλαδή κατά Θεόν. Ψηλάφισαν τα «ίχνη» του. Άγγιξαν του «κρασπέδου» των ιματίων Αυτού! …
Πορεύθηκαν εν ερημίας !… Βουτήχτηκαν κυριολεκτικά μέσα στη σιωπή του Θεού.
Δεν έζησαν επιφανειακά. Δεν κυκλοφόρησαν τον εαυτό τους ως το κάτι άλλο!… δεν πίστεψαν ότι αυτοί είναι και μετά απ΄ αυτούς το χάος !…
Δεν «κτηματοποίησαν» την εκκλησία δηλαδή δεν πίστεψαν ότι αυτή η εν αγίω όρει εκκλησία είναι κτήμα τους ! … αλλά βίωσαν το «όρος ως απόκτημα» και «εφαλτήριο» για τον ουρανό.
Ο Βασίλειος ιδιαίτερα κινήθηκε ως απλός μοναχός παραδίδωντας τα δικαιώματά του όλα στο Θεό και για το Θεό .
Έλεγε: «Μην προσπαθής να εντυπωσιάσης κανένα αλλά να αναπαύσετε όλους όντας εσύ αναπαυμένος με τη προσφορά σου στη θέλησι του ενός ….. Όταν κάνεις το θέλημά σου μαραζώνεις τη ζωή σου.
Όταν λες γεννηθείτο το θέλημά σου ανοίγονται νέες προοπτικές! ….
Και συνεχίζει στο υπέροχο βιβλίο του με τίτλο «ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ».
«Εσύ να φεύγεις και να χάνεσαι για να δίδης χώρο και δυνατότητα στον άλλο να βρη τον εαυτό του. Να διατυπώση το λόγο του . Να ξεδιψάση από τη δική του πηγή. Να πιή εξιδίων φρεάτων ύδωρ ζωής.
Και σένα να σε ξεχνά για να σε βρίσκη « εν ετέρα μορφή» εκεί όπου τίποτε δεν χάνεται! ….
Σιγά σιγά γίνεται η αγουρίδα μέλι και τα λόγια σιωπή! …
Εάν η χαρά σου δεν είναι χαρά σου δεν είναι χαρά των εχθρών σου δεν έχεις φίλους ούτε χαρά.
Όταν ένας άγιος σου μιλά για την κόλαση οσφραίνεσαι την ευωδία του παραδείσου! …
Όταν ένας πλανεμένος σου περιγράφει τον παράδεισο παγώνεις από την κρυάδα της κολάσεως ! …..»
Μέσα από αυτές τις απόλυτα βιωματικές προτάσεις του γέροντα Βασιλείου μπορεί ν΄ ανακαλύψη κανείς αν θέλη όλο το μήκος και το πλάτος μιας «τεθλιμένης» και στενής οδού που οδηγεί κατ΄ ευθείαν στον Χριστό της αλήθειας – της σιωπής της άκκρας ανοχής. Της συγχωρητικότητας και το κυριώτερο της άπειρης έως σταυρού αγάπης .
Κάπως έτσι αν προσεγγίζω σωστά σκεπτόταν ζούσε ενεργούσε και έγραφε αυτός ο γέροντας που δεν διακατείχετο από κανένα ίχνος ενός μη υγιούς γεροντισμού που θέλη να επιβάλλη στους άλλους ένα δικό του Χριστό με ακανόνιστους κανόνες στο όνομα και μόνον των κανόνων! …
Ο γέροντας Βασίλειος (Γοντικάκης )ζούσε το Χριστό μέσα σε «κανόνες» σιωπής και όπως επεσήμανε πολλές φορές μέσα στο πνεύμα μιας «ανυπαρξίας» που αυτή τον καθιστούσε υπαρκτό Θεού και όχι μόνο.
Είχα ευλογία μεγάλη νάναι ο πρώτος άνθρωπος που νέος τότε συνάντησα στη Δάφνι του Αγίου Όρους.
Και η μορφή του από τότε με συνεπήρε! ….
Για να έλθη λίγο μετά μια άλλη μορφή ενός άλλου «διαφορετικού» κατά Θεόν του πατρός Αιμιλιανού του Σιμωνοπετρίτου να εγκατασταθή στην τότε ανήσυχη και άτακτη νεανικότητά μου.
Τι να πω και τι να πρωτογράψη κανείς για μορφές κυριολεκτικά μοναδικές του Θεού.
Σ΄ άλλο αρθογράφημά μου ίσως πρώτα ο Θεός προσεγγίσω κι άλλες μορφές της ησυχαστικής ζωής.
Βασίλειος ο Γαντικάκης Χρυσόστομος ο Ροδοστόλος ο προαναφερθείς π. Αιμιλιανός και τόσοι άλλοι θα δείχνουν πάντα τον δρόμο γι΄ αυτούς και σ΄ αυτούς που θέλουν και αναζητούν τη σωτηρία της ψυχής.
Ο καλλιφωνότατος επίσκοπος Χρυσόστομος γινόταν ο ίδιος κήρυγμα μέσα από τον τρόπο εκτέλεσης των ψαλλομένων.
Έζησε και αυτός στην αφάνεια μακρυά από τα φώτα μιας στείρας κάποτε προβολής που μόνο σύγχυσι και ταραχή επιφέρει!!…. Η προβολή όταν δεν εκφράζει την αλήθεια των πραγμάτων μετά αγάπης μεμιγμένη είναι προσβολή! …..
Αυτά θέλησα να γράψω σε πρόσφατο ξημέρωμα της ζωή μου.
Όχι για να διδάξω κανένα.
Αλλά για να διδαχθώ ενθυμούμενος πρόσωπα μεγάλα και ιερά που σημάδεψαν και σηματοδότησαν τη ψυχή μου άσχετα αν ακόμη δεν έχει βρή τον τρόπο της αληθινής μετάνοιας και επιστροφής σε Εκείνον που είναι «Ζωή και Σωτηρία! …. ».
Ευχηθήτε παρακαλώ όσοι διαβάζετε αυτές τις γραμμές – διαβάστε και τα ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ του πατρός Βασιλείου να βρή και ο γράφων δρόμους και προοπτικές σωτηρίας μέσα απ΄ αυτούς τους σύγχρονους αγίους που δεν εισήγαγαν έναν άρρωστο γεροντισμό αλλά δίδαξαν ότι γέροντας δεν γίνεσαι διδάσκοντας – αλλά διδασκόμενος καθ΄ ημεράν ως διδακτός Θεού.
Οι ευχές τους μαζί μας
