Υπάρχουν άνθρωποι που δεν περνούν απλώς από τη ζωή μας· μένουν. Όχι γιατί έκαναν θόρυβο, αλλά γιατί άφησαν ίχνος καρδιάς. Και ο πρόσφατα μεταστάς πατήρ Λεόντιος Καρίκας ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος. Κληρικός της Εκκλησίας, αλλά πρώτα απ’ όλα άνθρωπος σχέσης. Φίλος αληθινός και αδελφός εν Χριστώ.

Η γνωριμία και η συναναστροφή μαζί του δεν στηρίχθηκαν ποτέ σε τυπικότητες. Ήταν σχέση ειλικρίνειας, εμπιστοσύνης και απλότητας. Είχε τον τρόπο να σε κάνει να αισθάνεσαι ότι σε ακούει πραγματικά· όχι επιφανειακά, αλλά με καρδιά ανοιχτή. Και αυτό ήταν χάρισμα σπάνιο.

Ως ιερέας διακόνησε με μέτρο, διάκριση και ταπείνωση. Δεν αναζήτησε αξιώματα, ούτε επιβεβαίωση. Αναζητούσε τον άνθρωπο. Και τον πλησίαζε όχι «από πάνω», αλλά δίπλα. Γι’ αυτό και άγγιξε ψυχές. Ως φίλος, υπήρξε σταθερός. Παρών στα εύκολα και στα δύσκολα. Με λόγο παρηγορητικό, με σιωπή όταν χρειαζόταν, με προσευχή πάντοτε. Ήξερε να χαίρεται με τη χαρά του άλλου και να σηκώνει μαζί του τον σταυρό.

Η απουσία του πονά. Όμως δεν είναι κενό. Είναι παρουσία διαφορετική. Γιατί ό,τι χτίζεται με αλήθεια και αγάπη δεν διαλύεται από τον θάνατο. Η Εκκλησία μάς διδάσκει ότι οι σχέσεις δεν τελειώνουν· μεταμορφώνονται. Και έτσι πιστεύουμε πως ο πατήρ Λεόντιος συνεχίζει να προσεύχεται, να αγαπά και να συνοδεύει, από εκεί όπου δεν υπάρχει κόπος ούτε στεναγμός.

Και το παρόν αφιέρωμα δεν γράφεται από υποχρέωση. Γράφεται από ευγνωμοσύνη για τις τόσες στιγμές αγάπης και χαράς που μας προσέφερε, αλλά και για την αγάπη που στέλνει ακόμη και από τον ουρανό στους φίλους του. Γράφουμε σήμερα για όσα μοιραστήκαμε. Για όσα δεν ειπώθηκαν, αλλά έγιναν πράξη. Για τη φιλία που δεν λύθηκε, αλλά αγιάστηκε.

Αγαπημένε μου πατέρα Λεόντιε, φίλε και αδελφέ, ο χωρισμός δεν είναι τέλος! Είναι υπόσχεση συνάντησης.

Αἰωνία σου ἡ μνήμη.

Αρχιμανδρίτης Νικόλαος Γαβαλλάς,

Προϊστάμενος Ιερού Ναού Αναστάσεως πόλεως Σύρου