Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου
Μέ τήν ἒναρξη τῆς νέας Σχολικῆς χρονιᾶς, τόσον ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας, ὃσον καί ἀπό τίς κατά τόπους Ἐκπαιδευτικές Ἀρχές, διεπιστώθη ὃτι ὁ ἀριθμός τῶν μαθητῶν μειώθηκε σημαντικά καί αὐτό φαίνεται ἀπό τίς ἐγγραφές στήν πρώτη τάξη τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου. Ἀπό τήν εἰσαγωγή μαθητῶν στήν πρώτη τάξη κάθε χρόνο, φαίνεται καί ἡ πορεία τοῦ Σχολείου στήν συνέχεια, ὡς πρός τόν ἀριθμό τῶν μαθητῶν.
Στήν Δυτική Ἑλλάδα, ἐφέτος, σύμφωνα μέ
ὃσα ἐγγράφησαν σέ τοπική Ἐφημερίδα (Πελοπόννησος 22-23 Αὐγούστου 2026) καί σύμφωνα, ὡς σημειώνεται, μέ ὃσα εἶπε ὁ Περιφερειακός Διευθυντής Δυτικῆς Ἑλλάδος, ἒχομε 20% λιγότερους μαθητές. Ἡ νέα σχολική χρονιά σέ Ἀχαΐα, Αἰτωλοακαρνανία καί Ἠλεία ἀρχίζει μέ 600 μαθητές λιγότερους ἀπό πέρυσι. Δυστυχῶς ἡ πραγματικότητα εἶναι, ἀπογοητευτική καί ἐξόχως ἀνησυχητική. Σέ πολλές περιπτώσεις γίνεται συνένωσις τμημάτων, ἀλλά καί Σχολεῖα κλείνουν. Ἐπειδή ἒχομε ἂμεση καί συνεχῆ ἐπικοινωνία τόσο μέ τήν μεγαλούπολη τῶν Πατρῶν, ὃσο καί μέ τήν ὓπαιθρο, σημειώνομε μέ πόνο ψυχῆς, ὃτι ζοῦμε σέ μιά Ἑλλάδα, ἡ ὁποία συνεχῶς σμικρύνεται, συρρικνώνεται, γερνάει. Δέν τολμῶ, νά ξεστομίσω καί νά σημειώσω τόν ὃρο πεθαίνει. Μοῦ εἶναι ἀδύνατον, νά διανοηθῶ ἢ νά ἐκφράσω κάτι τέτοιο.
Ἀπό ἐτῶν πολλῶν ἐπισημαίνομε μέ ἒμφαση, ὃτι τελειώνει ἡ ὓπαιθρος χώρα. Ὃλα τά μέτρα τά ὁποῖα κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες ἐλήφθησαν, ὡδήγησαν στήν συρρίκνωση τῶν χωριῶν μας. Δυστυχῶς πλέον ὃποιος πεθαίνει, παίρνει καί τό κλειδί τοῦ σπιτιοῦ του μαζί του. Τά σπίτια κλείνουν, οἱ δρόμοι καί οἱ αὐλές χορταριάζουν, οἱ ἀνθρώπινες φωνές πιά δέν ἀκούγονται. Ὁ μόνος ἦχος πού ἒρχεται νά παρηγορήσῃ, εἶναι ὁ ἦχος τῆς καμπάνας. Ἡ παρουσία τοῦ Ἱερέως εἶναι ἡ ἀντίσταση σ’ αὐτή τήν ἐπιθανάτιο πορεία τῆς χώρας μας.
«Σῶστε μας Δέσποτα. Μιλῆστε παντοῦ. Ἡ Πατρίδα μας πεθαίνει…», μοῦ φώναξε ἓνας ἡλικιωμένος, ὃταν τελείωσε ἡ Παράκληση, στήν Παναγία μας, σέ ὀρεινό χωριό τῆς Μητροπόλεώς μου. Πῶς νά μείνουν τά παιδιά μας στά χωριά; Μέ τί νά ἀσχοληθοῦν; Ὃλα τελείωσαν, τά τελείωσαν.
Ἡ γεωργία ἀπαξιώθηκε, ἡ κτηνοτροφία καταστράφηκε. Τά προϊόντα πού παρήγαγε ἡ γῆ μας, δέν ἀπορροφῶνται πλέον. Τά πρόβατα ἐθανατώθησαν. Καί σάν μή φθάνουν ὃλα αὐτά ἦλθαν οἱ πυρκαγιές καί ἀποτελείωσαν ὃ,τι ἀπέμενε. Ἀναμένουν οἱ δύστυχοι ἐναπομείναντες στά χωριά τίς, ὃποιες, ἐπιδοτήσεις τούς ὑπεσχέθησαν.
Κοντά σέ αὐτά ἒρχεται νά προστεθῇ καί τό χειρότερο. Ἡ ἀπαξίωση τῆς Ἑλληνικῆς Οἰκογενείας. Οὐσιαστικά, θά ἒλεγα, ἡ διάλυσή της, μέ ὃσα ἒγιναν καί ἐθεσμοθετήθησαν τελευταῖα, εἰς βάρος τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ θεσμοῦ. Περί τοῦ θέματος αὐτοῦ, ὑψώσαμε ἐπανειλημμένως τήν φωνή μας, ὡς εἲχαμε καί ἒχομεν χρέος, ἒναντι τῶν ἱερῶν θεσμῶν πού κράτησαν αὐτόν τόν τόπο ὂρθιο.
Ὁ συνωστισμός πλέον τῶν Ἑλλήνων, στά μεγάλα ἀστικά κέντρα, ὁ τρόπος ζωῆς καί ἐργασίας, ἂλλαξαν τά δεδομένα καί τίς προοπτικές, ὣστε νά δημιουργηθῇ μιά πολυμελῆς οἰκογένεια. Τί θά γίνῃ ἆρα γε; Πρός τά ποῦ πηγαίνομε; Πῶς θά ἐπιλυθοῦν αὐτά τά προβλήματα, πού ταλανίζουν τόν τόπο μας; Μέ τούς ἀλλοδαπούς καί μετανάστες θά λύσωμε τά ζητήματα αὐτά; Καί βέβαια δέν ἒχομε κάτι μέ τούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι νομίμως εὑρίσκονται στόν τόπο μας.
Δέν μᾶς προβληματίζει ἡ ἀλλοίωσις τοῦ πληθυσμοῦ, τῶν ἱερῶν καί τῶν ὁσίων, ἡ ἀπαξίωσις τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν, πού ἒχομε εὐθύνη νά διατηρήσωμε, διασώζοντας τήν ἰδιοπροσωπεία τῆς Πατρίδος μας;
Θεωρῶ, ὃτι πρέπει ὃλοι μας, νά σκύψωμε μέ τήν συνείδηση εὐθύνης, πού ἀναλογεῖ στόν καθένα μας, ὣστε νά βοηθήσωμε αὐτόν τόν τόπο, πού συνεχῶς φθίνει καί ὁδηγεῖται στήν καταστροφή.
Καί τώρα θά ἤθελα νά ἐπισημάνω κάποια πράγματα πρός τούς ἔχοντας αὐτή τήν στιγμή τήν εὐθύνη γιά τίς τύχες τῆς χώρας μας. Χρειάζεται ὁπωσδήποτε καί πρωτίστως:
●Στήριξη τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας. Ἀπαιτεῖται γενικευμένη πολιτική, ὥστε νά δοθοῦν κίνητρα στά νέα ζευγάρια, γιά νά δημιουργήσουν οἰκογένεια.
Εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ ζητήματος χρειάζεται εἰδική καί συντονισμένη, πολύ μελετημένη στρατηγική, ἡ ὁποία ἄν δέν ὑπάρχει, δέν πρόκειται νά ἀνατείλουν καλύτερες ἡμέρες.
●Στήριξη τῶν πολυτέκνων γιά τήν ἀντιμετώπιση τῶν βασικῶν προβλημάτων τῆς ζωῆς. Σήμερα οἱ πολύτεκνοι ἀλλά καί ὅλες, θά ἔλεγα, οἱ οἰκογένειες, ἐξ αἰτίας τοῦ πληθυσμιακοῦ συνωστισμοῦ στίς πόλεις, ἀντιμετωπίζουν θέματα χωροταξικά, οἰκονομικά καί κοινωνικά.
●Εἰδική φροντίδα γιά τόν ἑλληνικό πληθυσμό στίς παραμεθόριες περιοχές. Ἐκεῖ ὑπάρχει μεγάλη εὐαισθησία καί γι’ αὐτό ἀπαιτεῖται ἰδιαίτερη προσοχή.
Εἶναι γνωστή ἡ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπί μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, νά ἐπιδοτῆται τό τρίτο τέκνο τῶν χριστιανικῶν οἰκογενειῶν τῆς Θράκης. Τό μέτρο αὐτό τό ὁποῖο συνεχίζεται μέχρι σήμερα, παρά τίς μεγάλες δυσκολίες, ἀπέβη σωτήριο ἀφοῦ οἱ οἰκογένειες, ἀπό 100 περίπου πού ἦταν στήν ἀρχή, τώρα εἶαι κάποιες χιλιάδες. Τόσο δύσκολο εἶναι νά τό ἀντιληφθῇ αὐτό ἡ κρατική ἐξουσία καί νά πράξῃ ἀπό τή μεριά της τά δέοντα;
●Νά βοηθηθοῦν οἱ οἰκογένειες μέ παιδικούς καί βρεφονηπιακούς σταθμούς σέ κάθε πόλη, ὥστε νά δοθῇ ἀνάσα στά ἀνδρόγυνα νά ἀντιμετωπίσουν τά προβλήματα, πού ὀρθώνονται ἐνώπιόν τους. Καί ὡς πρός αὐτό τό θέμα ἀξίζει νά σημειώσωμε τήν προσφορά τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ σέ πολλές Μητροπόλεις λειτουργοῦν βρεφονηπιακοί καί παιδικοί σταθμοί. Στήν Μητρόπολη μας λειτουργεῖ ὁ βρεφονηπιακός σταθμός στήν Ἐγλυκάδα, πού προσφέρει ἀγάπη σέ πάνω ἀπό 100 παιδιά καί συμπαραστέκεται στούς γονεῖς.
●Νά ἐνημερωθῇ ὁ Λαός γιά τούς κινδύνους, τούς ὁποίους διατρέχει τό Ἔθνος μας ἀπό τήν μείωση καί τήν γήρανση τοῦ πληθυσμοῦ. Ἔτσι ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος μπορεῖ νά προγραμματισθῇ ὑπό τήν ἀναγκαία αὐτή προϋπόθεση, ὅτι δηλαδή οἱ πολίτες τῆς χώρας θά ἀντιληφθοῦν πλήρως τήν ὕπαρξη καί τήν σοβαρότητά του.
●Πρέπει ὅλοι μας νά ἀγωνιστοῦμε ἐναντίον τῆς ἀναβολῆς τοῦ γάμου ἀπό τά νέα παιδιά καί τῆς ἀποφυγῆς τεκνοποίησης ἀπό τά νέα ζευγάρια. Αἰσθάνομαι ὅτι πολλοί νέοι μας, σήμερα, διακατέχονται ἀπό ἕνα φοβικό σύνδρομο ἔναντι τοῦ γάμου καί κυρίως ἔναντι τῶν εὐθυνῶν τους γιά τήν ἀπόκτηση καί τήν ἀνατροφή παιδιῶν. Τό κοινωνικό σύστημα φρόντισε νά ἀπογοητεύσῃ βαθειά τούς νέους. Μέ τά κηρύγματά μας προσπαθοῦμε νά ἐμπνεύσωμε τά παιδιά, νά τολμήσουν στήν ζωή τους, νά κάνουν ἀποφασιστικά βήματα καί νά πάρουν γενναῖες ἀποφάσεις.
●Ἐπιστροφή στίς ρίζες μας, στήν πνευματική ζωή, στήν Ἑλληνική Ὀρθόδοξη οἰκογένεια πού στηρίζεται στήν πίστη στόν Θεό, στήν κοινωνία μεταξύ τῶν μελῶν της καί στήν ἀγάπη πρός τήν Πατρίδα. Πρέπει νά ἀγωνιστοῦμε ὅλοι μας ὡς πρός αὐτή τήν κατεύθυνση μέ συνείδηση εὐθύνης ἔναντι τῆς ἱστορίας μας καί τοῦ μέλλοντος τῆς Πατρίδος μας.
Αὐτά ἀναφέρονται ἁπλῶς ἐνδεικτικά. Ἡ εἰς βάθος μελέτη τοῦ θέματος θά ἀναδείξῃ καί ἄλλες πτυχές, ὅπως τήν γενικώτερη πολιτική τῆς Κυβερνήσεως σχετικά μέ τό δημογραφικό (λ.χ. ἐπιδόματα, φοροαπαλλαγές, χαμηλότοκα δάνεια, στήριξη πολυτέκνων καί τριτέκνων οἰκογενειῶν καί ἄλλα πολλά, τά ὁποῖα πολύ καλῶς γνωρίζουν οἱ Κυβερνῶντες. Ἐμεῖς περιμένομε τό ἀποφασιστικό βῆμα γιά τήν ἐφαρμογή τους).
Ὅλα τά παραπάνω γράφτηκαν μέ πόνο ψυχῆς καί προέρχονται ἀπό τό πατρικό ἐνδιαφέρον μας, ὥστε νά βοηθήσωμε μέ ὅλες μας τίς δυνάμεις, νά ζήσῃ ἡ Πατρίδα μας καί νά συνεχίσῃ τήν παρουσία της δυναμικά, μέσα στό παγκόσμιο γίγνεσθαι.
