Εἰς τὴν ὁσιωτάτην ἐν μοναζούσαις Γερόντισσαν Χρυσοβαλάντην, Καθηγουμένην τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου Λίμνης Εὐβοίας,τελειωθεῖσαν ἐν Κυρίῳ τῇ εἰκοστῇ ἐνάτῃ Αὐγούστου 2026.
Μνημοσύνης φιλάδελφος προσλαλιά
ὑπὸ ἐλαχίστης Μοναχῆς Θεοτέκνης Ἁγιοστεφανιτίσσης
Μαρτύρων ὑποστᾶσα ὀδύνας, Μῆτερ,
Χρυσοβαλάντου Θείας ὑποδοχὴν ἐδέξω.
Ἀποτομῇ Προδρόμου Ἀμμὰς ἐς πόλον ἤχθη.
Ἀπίστευτον κι ὅμως ἀληθινόν!
Ἡ προσφιλέστατος καὶ θεοχαρίτωτος Γερόντισσα Χρυσοβάλαντη, ἡ Καθηγουμένη καὶ ἀνακαίνιστρια τῆς συνωνύμου ἐν τῇ Εὐβοίᾳ Ἱερᾶς Μονῆς, τὸ εὐθὲς καὶ γλυκύτατον στόμα τοῦ Λόγου, ἡ λαοφίλητος καὶ λαοπρόσμενος Μαθήτρια τοῦ Χριστοῦ κεῖται ἔμπροσθέν μας, ἄπνους καὶ σιωπηλή.
Συμμετέχουσαι εἰς τὴν ὀδύνην τῶν Ἀδελφῶν τοῦ Ἱεροῦ τούτου Σεμνείου, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν πνευματικῶν της τέκνων ἐπαναλαμβάνομεν μὲ συνοχὴν καρδίας τὰ λόγια τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου πρὸς τὴν σύγχρονόν του ἡγουμένην Εὐφροσύνην:
«Ὤ πῶς ἀπέπτη ἀφ’ ἡμῶν ἡ καλὴ ἀμμάς,
ἡ χριστοφόρος γυνή, τὸ κειμήλιον τῆς σωφροσύνης,
τὸ κεχαριτωμένον πρόσωπον, τὸ τῆς εὐλαβείας τέμενος,
ὁ ἡγιασμένος ναός, ὁ ἐλαιὼν τῆς συμπαθείας,
ὁ οἰκτιρμὸς τῆς ἐπιδόσεως, ὁ ἄφθονος ὀφθαλμός,
ἡ ἀβάσκανος καρδία, ἡ καὶ πρὸ θανάτου ἔκδημος τῶν τῇδε
διὰ τὸν ποθούμενον Νυμφίον Χριστὸν
καὶ διὰ τὴν ἐκεῖσε ἄλυπον ζωήν».
Συμφοιτήτρια ἀγαπητὴ ἀπὸ τὰ πανεπιστημιακά μας χρόνια εἰς τὴν Φιλοσοφικὴν Σχολὴν Ἀθηνῶν, σεμνοπρεπεστάτη παιδιόθεν, ἀλλὰ καὶ ἀνοικτόκαρδος μὲ τὸ γλυκύτατον χαμόγελον, ἔδιδε μαρτυρίαν Χριστοῦ τόσον εἰς τὰς πανεπιστημιακὰς αἰθούσας, ὅσο καὶ εἰς κάθε ἄλλην κατηχητικὴν δρᾶσιν.
Μανιάτισσα εἰς τὴν καταγωγήν, ἐγγονὴ τοῦ Μακεδονομάχου Καπετὰν Γέρμα Τσιωτάκου, κόρη Ἀξιωματικοῦ, ἡ Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη Μοσχοβάκου εἶχε ἔμφυτον τὸ διοικητικὸν χάρισμα.
Διὰ τὴν Ἁγίαν Μακρῖναν γράφει ὁ ὑμνογράφος της ὅτι «ἦτο αὐτοκίνητον ὄργανον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Ἡ Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη ἦταν ἀνυπόκριτος, εἰλικρινής, εὐθεῖα, ἀνυποχώρητος καὶ ἀκριβής εἰς θέματα Πίστεως καὶ ἐκκλησιαστικῶν θεσμῶν.
Ὁ ἁγιασμένος Γέροντας Χερουβείμ τοῦ Παρακλήτου, ὁ ἅγιος Ἰάκωβος τοῦ Ὁσίου Δαυῒδ, καὶ ἐν συνεχείᾳ οἱ ὅσιοι Γέροντες Κύριλλος καὶ Γαβριήλ, μετέδωσαν πνεῦμα γνησίου μοναχισμοῦ, μὲ θαυμαστὸν θεῖον ἔρωτα καὶ ἁγιοπατερικὴν καθοδήγησιν, τὴν ὁποίαν ἡ ἀείμνηστος μετέδωσε καὶ εἰς τὰ εὐλογημένα τέκνα της.
Πανθομολογουμένως ὑπῆρξεν ἀναγνωρισμένη προσωπικότης, ἀγαπῶσα τὴν θείαν λατρείαν, προσφέρουσα ἐργασίαν ὑπὲρ δύναμιν, ἀλλὰ καὶ ἐγκάρδιον καὶ μελίρρυτον ψαλτικήν. Ἦτο συμπονετικὴ πρὸς πάντας, ἀλλὰ καὶ πιστὴ «τοῖς ἴχνεσι τῶν Ἁγίων Πατέρων».
Ἡ ἐμπνευσμένη ἡγουμενία της μὲ τὴν ὁλόκαρδον φιλοξενίαν της καὶ μὲ τὰς σοφὰς συμβουλὰς της ἐνέπνεε καὶ ἀνέπαυε τὸν κάθε προσκυνητήν.
Μὲ τὰ ἐγγεῖθεν Λουτρὰ τῆς Αἰδηψοῦ ἡ Ἱερὰ Μονὴ τῆς Ἁγίας Εἰρήνης ἦταν μία δροσερὴ καὶ λίαν φιλόξενος ἑστία. Ποιός Γέροντας ἤ Μοναχὴ πέρασε ἀπὸ τὸ μοναστήρι καὶ δὲν δέχθηκε, παρὰ τὰ στενὰ οἰκονομικὰ πλαίσια τοῦ κοινοβίου, τὴν ἀρχοντικὴν φιλοξενίαν της;
Ποιά πονεμένη μητέρα ἢ δυσκολεμένη κόρη ζήτησε τὴν πνευματικὴν στήριξιν τῆς εὐλογημένης Γερόντισσας καὶ δὲν ἔλαβε ὀρθὴν καθοδήγησιν, προσευχήν, ἀνακούφισιν καὶ παντοειδῆ ἀρωγήν;
Εἶχα τὴν εὐλογίαν πρὸ πολλῶν ἐτῶν νὰ φιλοξενηθῶ πολλάκις εἰς τὸ μοναστηράκι τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, μὲ τὰ παρεκκλήσια τοῦ Ἁγίου Ἰώβ καὶ τοῦ Ἁγίου Ὀνουφρίου, καὶ νὰ τύχω ἐξαιρετικῆς φιλίας καὶ ἁπλόχερης προσφορᾶς.
Τότε εἶδα τὸ εἰδικὸν χάρισμα τῆς Γεροντίσσης νὰ δέχεται καὶ νὰ λύνῃ προβλήματα πολλῶν οἰκογενειῶν, αἱ ὁποῖαι ἐμπιστεύονταν τὴν σπανίαν κοινωνικήν της πεῖραν καὶ τὸν φωτισμόν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ Ὁποῖον τὴν καθοδηγοῦσε.
Κεκρυμμένη «ὑπὸ τὸ μόδιον» τὴν ἀνεκάλυψαν – ἔτσι ἔκρινε ὁ Θεός –, τὰ τελευταῖα χρόνια, τὰ «Δημήτρια», καὶ μὲ τὰς ἀλληλοδιαδόχους εἰς διαφόρους ναοὺς καὶ Μητροπόλεις ὁμιλίας συνεκίνησε καὶ ὠφέλησεν ἀμέτρητα πλήθη ἀκροατῶν, ἀλλὰ καὶ πολλῶν ἀνὰ τὸν κόσμον χρηστῶν τοῦ διαδικτύου. Τὰ κείμενά της «ἅλατι ἠρτυμένα», ἐπιλεγμένα μὲ εὐστροφίαν, θαυμαστὴν κοινωνικὴν γνῶσιν καὶ μὲ ἄφθαστον ἀφηγηματικὴν χάριν, θὰ ἀποτελέσουν ὅταν συγκεντρωθοῦν «ἱερὰ χρυσοβαλάντια ρεῖθρα».
Αὐτὰ τὰ «ὕστατα ρεῖθρα» ἦσαν ζυμωμένα μὲ τὸν πόνον, τὴν ὀδύνην καὶ τὴν ὑπερβολικὴν κόπωσιν, καθ’ ὅσον τὰ τρία τελευταῖα χρόνια ἦταν ἰδιαίτερα ὡς πρὸς τὴν ὑγείαν της, ἐπίπονα καὶ σκληρά, ἀλλὰ ἔμπλεα τῆς ἀγάπης τῶν πολυαρίθμων προσκυνητῶν.
Ὡς ἕνας ἄλλος πολύαθλος Ἰώβ ὑπέφερε, τὸ τελευταῖον δίμηνον ἀγογγύστως, τὴν συνεχῆ κάκωσιν καὶ ἐπιδείνωσιν τῆς ὑγείας της. Ἐπαναλαμβανόμεναι χειρουργικαὶ ἐπεμβάσεις τῆς ἔπλεκαν τὸν στέφανον τοῦ μαρτυρίου της, τὸν ὁποῖον καρτερικῶς ὑπέμεινε, πιστεύουσα ὅτι «οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς» (Ρωμ. η΄, 18).
Ἡ Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη μᾶς εἶχε ἐκμυστηρευθεῖ, ὅτι ὅταν, σὺν Θεῷ, θὰ πήγαινε εἰς τὴν Ἄνω Ἱερουσαλήμ καὶ θὰ προσεκύνει τὴν Ἁγίαν Τριάδα καὶ τὴν Ὑπεραγίαν μας Θεοτόκον, θὰ τοὺς ζητοῦσε τὴν χάριν νὰ τῆς ἐπιτραπῇ νὰ προσκυνήσῃ εὐθὺς τὴν Μεγαλώνυμη Ὁσία Εἰρήνη.
Ἐλπίζω ὅτι, ἡ εὐσπλαγχνικωτάτη Ἁγία, κατέβηκε ἡ ἴδια νὰ τὴν παραλάβῃ καὶ μαζὶ μὲ τὸν Ἄγγελόν της νὰ τὴν εἰσαγάγῃ εἰς τὸν Οὐράνιον Νυμφῶνα.
Μεταφέροντας τὰς συλλυπητηρίους προσρήσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας Σταγῶν καὶ Μετεώρων κ. κ. Θεοκλήτου, τῆς σεβαστῆς Καθηγουμένης μας Χριστονύμφης καὶ ὅλων τῶν Ἀδελφῶν,
εὐχόμεθα ἐκ καρδίας εἰς τὰς ἀφοσιωμένας καὶ σεμνὰς ὑποτακτικάς της Εἰρήνην καὶ Θεοδώραν, νὰ φανοῦν δυναταί, ἀποφασιστικαὶ καὶ ἀκλόνητοι, εἰς τὸ θυσιαστικόν καθῆκον νὰ συνεχίσῃ αὐτὴ ἡ Ἱερὰ Μονὴ τὸ ἱερόν της ἔργον,
ἐπειδὴ πιστεύομεν ὅτι ὁ τάφος τῆς πεφιλημένης καὶ λαοφιλήτου Γεροντίσσης Χρυσοβαλάντης θὰ καταστῇ προσκύνημα εὐλαβικόν, ἀπὸ εὐγνωμοσύνην εἰς τὴν τεραστίαν θυσιαστικήν της – παρὰ τὰ προβλήματα ὑγείας – προσφοράν της εἰς τὸ ἐκκλησιαστικόν σῶμα.
Μετανίζομεν εὐλαβῶς πρὸ τῆς ἱερᾶς σοροῦ τῆς πολυσεβάστου Γεροντίσσης καὶ ἀναφωνοῦμεν:
Ὦ Μῆτερ Χρυσοβαλάντη,
Εὐλογημένη νὰ εἶναι ἡ ἄνοδός σου εἰς τὰ οὐράνια σκηνώματα,
συντροφευμένη ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους, τοὺς ὁποίους ἠγάπας,
ἐλευθέρα ἀπὸ τὰ τελώνια τοῦ σκότους,
εὐπρόσδεκτος εἰς τὴν κοινωνίαν τῶν θεουμένων.
Ἀπόλαυε τὴν θέαν τῶν Οὐρανίων,
τὸ τρισσολαμπὲς Φῶς τῆς Θεότητος,
εὐφραίνου εἰς τὰ κάλλη τοῦ Παραδείσου,
Εἰς τὰ σκηνώματα τοῦ οὐρανοῦ περιπολεύουσα νῦν προσκύνησον καὶ δι’ ἡμᾶς τὴν Ἄναρχον καὶ Παναγίαν Τριάδα, ἄσπασαι τοὺς τιμίους πόδας τοῦ γλυκυτάτου του μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, εὐφράνθητι εἰς τὴν συνάντησιν τοῦ Νυμφαγωγοῦ σου Τιμίου Προδρόμου καί τῆς προσφιλοῦς Ἁγίας Εἰρήνης, βόησον πρὸς Κύριον ὑπὲρ πάσης τῆς δοκιμαζομένης παιδείας, καὶ τῆς καθ’ ὅλου Ἐκκλησίας,
Πρέσβευε διὰ τὴν σωτηρίαν ὅλων ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι βαθέως σὲ ἐκτιμήσαμεν, σὲ ἠγαπήσαμεν καὶ ἐπὶ ἔτη ἀδελφικῶς συνεπορεύθημεν εἰς τὴν βίωσιν τοῦ ὀρθοδόξου κοινοβιακοῦ μοναχισμοῦ, ἀλλὰ καὶ εἰς τὴν στήριξιν τῶν διψώντων τὸν Κύριον ψυχῶν.
Καλὴ καὶ Ἀγαθή Γερόντισσα, Καλὸν Παράδεισον!
Μέμνησο καὶ ἡμῶν Γερόντισσα πεφιλημένη καὶ ἐπιπόθητε!
