Κατὰ τὴν συνεδρίαν τῆς 2ας Ὀκτωβρίου 2026, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Βουλγαρίας, τοῦ Πατριαρχείου Βουλγαρίας, ἐν πλήρει συνθέσει, συγκροτηθεῖσα ὡς Ἐκκλησιαστικὸν Δικαστήριον, ἐξήτασε τὰ στοιχεῖα τῆς ὑποθέσεως τοῦ ἀρχιμανδρίτου Διονυσίου (Μίσεφ). Κατόπιν συζητήσεως, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἐπεκύρωσε τὴν ἀπὸ 1ης Σεπτεμβρίου 2026 ἀπόφασιν τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου Σόφιας, διὰ τῆς ὁποίας ἐπεβλήθη εἰς αὐτὸν ἡ ποινὴ τῆς «καθαιρέσεως ἐκ τοῦ ἱερατικοῦ βαθμοῦ, ἄνευ ἀφορισμοῦ ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας».
Ὑπὲρ τῆς ἀνωτέρω ἀποφάσεως ἐψήφισαν τὰ ἑξῆς μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου: ὁ Μακ. Πατριάρχης Βουλγαρίας κ.κ. Δανιήλ καὶ οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Μεγάλου Τυρνόβου Γρηγόριος, Πλεύνας Ἰγνάτιος, Λοβτσοῦ Γαβριήλ, Δυτικῆς καὶ Κεντρῶας Εὐρώπης Ἀντώνιος, Βάρνης καὶ Μεγάλης Πρεσλάβας Ἰωάννης, Νευροκοπίου Σεραφείμ, Βράτσης Γρηγόριος καὶ Βιδινίου Παχώμιος.
Κατὰ τῆς ἀποφάσεως ἐψήφισαν καὶ διετύπωσαν ἰδιαιτέραν γνώμην ὡς πρὸς τὴν δικαστικὴν διαδικασίαν τὰ ἑξῆς μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου: οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Ρούσης Ναούμ, Στάρας Ζαγόρας Κυπριανός, Δοροστόλου Ἰάκωβος καὶ Σλίβεν Ἀρσένιος.
Ἀπὸ τὴν συνεδρίαν ἀπουσίαζον οἱ Σεβ. Μητροπολῖται ἐν Ἀμερικῇ, Καναδᾷ καὶ Αὐστραλίᾳ Ἰωσὴφ καὶ ὁ μητροπολίτης Φιλιππουπόλεως Νικόλαος.
Εἰς τὸ σκεπτικὸν τῆς ἀποφάσεως ἀναφέρονται αἱ ἐπανειλημμέναι δημόσιαι ὕβρεις καὶ οἱ συκοφαντικοὶ ἰσχυρισμοὶ κατὰ κληρικῶν, καθὼς καὶ ἡ ἀνάρμοστος πρὸς τὸ ἱερατικὸν ἀξίωμα δραστηριότης του, ὅπως διεπιστώθησαν κατὰ τὴν ἐκδίκασιν τῆς ὑποθέσεως. Τὸ Δικαστήριον δέχεται ὅτι ἡ συνολικὴ βαρύτης τῶν διαπραχθέντων κανονικῶν παραπτωμάτων, ὁ ἐκ προθέσεως χαρακτὴρ αὐτῶν καὶ ὁ προκληθεὶς σκανδαλισμὸς δικαιολογοῦν τὴν ἐπιβληθεῖσαν ποινὴν καὶ δὲν παρέχουν λόγον ἀντικαταστάσεώς της διὰ ἐλαφροτέρας.
Ἡ ἀπόφασις εἶναι τελεσίδικος καὶ ἡ ποινὴ τίθεται ἐν ἰσχύι ἀπὸ τὴν ἡμερομηνίαν τῆς ἐπικυρώσεώς της, ἤτοι τὴν 2αν Ὀκτωβρίου 2026.
Ἡ ἀπόφασις θὰ δημοσιευθῇ εἰς τὴν «Ἐκκλησιαστικὴν Ἐφημερίδα» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Βουλγαρίας καὶ εἰς τὸν ἐπίσημον ἱστότοπον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐνῷ περὶ αὐτῆς θὰ ἐνημερωθοῦν καὶ αἱ κατὰ τόπους Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι.
Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἔχει ὡς γνώμονα τὴν μακραίωνα ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν, συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν πρωταρχικὸς σκοπὸς τῶν ἐκκλησιαστικῶν «ποινῶν» (ἐπιτιμίων) εἶναι ἡ μετάνοια καὶ ἡ διόρθωσις τοῦ παραπεσόντος, ὑπὲρ τοῦ ὁποίου προσεύχεται σύμπασα ἡ Ἐκκλησία.
