Με ιδιαίτερη λαμπρότητα, εκκλησιαστική τάξη και πνευματική χαρά εορτάστηκε η μνήμη του Αγίου Νεκταρίου, Αρχιεπισκόπου Πενταπόλεως του εν Αιγίνη του θαυματουργού, ημέρα κατά την οποία άγει τα σεπτά ονομαστήρια του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αργολίδας κ. Νεκτάριος.
Την Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026, ο Σεβασμιώτατος χοροστάτησε και ιερούργησε στον προσφάτως ανακαινισμένο Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου στο Ναύπλιο, παρουσία πλήθους πιστών που προσήλθαν για να συμπροσευχηθούν και να ευχηθούν στον Ποιμενάρχη τους. Τον θείο λόγο κήρυξε ο ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Αργολίδας Λεόντιος Ξηνταρόπουλος.
Τη Θεία Λειτουργία λάμπρυναν με τις μελωδικές τους φωνές ο πρωτοψάλτης του ναού κ. Παναγιώτης Καραχάλιος, ο λαμπαδάριος κ. Νεκτάριος Ψυχοπαίδας, καθώς και ο Πρωτοψάλτης του Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Γεωργίου Ναυπλίου και Πρόεδρος του Συνδέσμου Ιεροψαλτών Αργολίδας, κ. Δημήτριος Καρκαλάτος.
Κατά την απόλυση, ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Ναυπλίου, π. Νικόλαος Μίχος, απηύθυνε εγκάρδιες ευχές εκ μέρους του εκκλησιαστικού συμβουλίου, αναφωνώντας: «Νεκταρίου του Σεβασμιωτάτου και θεοπροβλήτου Μητροπολίτου, της αγιωτάτης Μητροπόλεως Αργολίδος, ημών δε πατρός και ποιμενάρχου πολλά τα έτη».
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ο Μητροπολίτης δέχθηκε τις θερμές ευχές του κόσμου, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε εορταστικό κέρασμα στο Επισκοπείο.
Άγιος Νεκτάριος: Ο Άγιος της ταπείνωσης και της υπομονής
Ο Άγιος Νεκτάριος (κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς) γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846 στη Σηλυβρία της Θράκης, όντας το πέμπτο από τα έξι παιδιά του Δήμου και της Βασιλικής Κεφαλά. Σε ηλικία 14 ετών μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάστηκε αρχικά ως υπάλληλος και κατόπιν ως παιδονόμος στο σχολείο του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου.
Ακολούθησε η πορεία του στη Χίο, όπου από το 1866 έως το 1876 υπηρέτησε ως δημοδιδάσκαλος στο χωριό Λίθειο. Το 1876 εκάρη μοναχός στη Νέα Μονή Χίου με το όνομα Λάζαρος, και στις 15 Ιανουαρίου 1877 χειροτονήθηκε διάκονος με το όνομα Νεκτάριος από τον Μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο, αναλαμβάνοντας τη Γραμματεία της Μητροπόλεως. Το 1881 ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει Θεολογία —με έξοδα του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου Δ’— λαμβάνοντας το πτυχίο του το 1885.
Το 1886 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Πατριάρχη Σωφρόνιο, υπηρετώντας ως γραμματέας, Ιεροκήρυκας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πατριαρχικός επίτροπος στο Κάιρο. Στις 15 Ιανουαρίου 1889 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως.
Παρά την εξαιρετική του δράση που τον κατέστησε βασικό υποψήφιο για τον πατριαρχικό θρόνο, φθονερές συκοφαντίες τον οδήγησαν, από ταπεινοφροσύνη και σεβασμό προς τον γέροντα Πατριάρχη, να επιστρέψει στην Ελλάδα το 1889. Εκεί διακόνησε ως Ιεροκήρυκας στην Εύβοια (1891–1893), στη Φθιώτιδα και Φωκίδα (1893–1894), καθώς και ως διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής (1894–1904). Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Σωφρονίου το 1899, εκλήθη να τον διαδεχθεί, όμως αρνήθηκε.
Τα κηρύγματά του προσέλκυαν πλήθος λαού, ενώ άφησε και πλούσιο συγγραφικό έργο. Το 1904 ίδρυσε την Ιερά Γυναικεία Μονή Αγίας Τριάδος στην Αίγινα, στην οποία εγκαταβίωσε μόνιμα το 1908 μετά την παραίτησή του από τη Ριζάρειο. Διακρίθηκε για την παροιμιώδη φιλανθρωπία και ταπείνωσή του. Εκοιμήθη το απόγευμα της 8ης Νοεμβρίου 1920 και ενταφιάστηκε στη Μονή του στην Αίγινα, επιτελώντας πλήθος θαυμάτων τόσο εν ζωή όσο και μετά θάνατον.
