Του Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτη π. Ανθίμου Γιάννη, κληρικού της Ι. Μ. Λαγκαδά
Ὑπάρχουν εἰς τὴν ζωὴν τοῦ ἀνθρώπου πρόσωπα, τὰ ὁποῖα δὲν διέρχονται ἁπλῶς ἀπὸ τὴν πορείαν του ἀλλὰ ἀποτελοῦν σταθμὸν ἐμπνεύσεως διὰ νὰ ἀκολουθήσῃ καὶ νὰ βαδίσῃ κανεὶς μίαν πορείαν. Εἶναι αὐτὰ τὰ πρόσωπα που χαράσσονται βαθιά μέσα εἰς τὴν ψυχὴν κάποιου καὶ γίνονται ἀνεξίτηλα σημεῖα ἀναφορᾶς, μνήμης, εὐγνωμοσύνης καὶ ἀφορμὴ προσευχῆς.
Δι’ ἐμέ, ἓν τοιοῦτον ἱερὸν πρόσωπον ὑπῆρξεν ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Λαγκαδᾶ Λητῆς καὶ Рεντίνης κυρὸς Ἰωάννης. Ἕνας Ἱεράρχης λόγιος, φιλάγιος, φιλάνθρωπος κυρίως δὲ φιλόθεος, ἕνας ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ὁ ὁποῖος ἀφιερώθη ἀπὸ τῆς νεαρᾶς του ἡλικίας εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὴν ἐκκλησίαν του, τὴν ὁποίαν καὶ ὑπηρέτησεν με μοναδικὴν αὐταπάρνησιν, προφητικὴν ἐνόρασιν, θυσιαστικὸν φρόνημα, καθαρὸν καὶ ἀσυμβίβαστον λόγον. Καὶ σήμερον, μετὰ τὸ πέρας τῆς ἑξαετοῦς κοιμήσεώς του, ὅταν ἡ μνήμη ἀνατρέχει εἰς τὰ χρόνια τῆς ὀλιγοετοῦς ἀλλὰ τόσο ζωντανῆς, δυναμικῆς καὶ ἀποτελεσματικῆς διακονίας καὶ παρουσίας του ὡς Μητροπολίτου Λαγκαδᾶ ἐνθυμούμενος τὴν ἱερὰν μορφήν του ἡ καρδία μου πληροῦται συγκινήσεως βαθείας, τιμῆς μεγίστης, υἱϊκῆς ἀγάπης καὶ εὐγνωμοσύνης ἀπείρου.
Παρακινοῦμαι διὰ νὰ γράψω ὀλίγα πτωχὰ λόγια εἰς τὴν μνήμην του, ἡ ὁποία τόσον ζωντανὴ ὑπάρχει μέσα εἰς τὴν στρατευομένην ἐκκλησίαν τῆς ὁποίας ὁ ἀοίδιμος ποιμενάρχης ὑπῆρξεν γνήσιον τέκνον της καί διὰ τὴν ὁποίαν ἐθυσιάσθη εἰς τὸ τέλος τῆς ἐπὶ γῆς πορείας του μεριμνώντας ὄχι διὰ τὴν προσωπικὴν ζωήν, ὑγείαν καὶ ἐπιβίωσίν του, τὴν ὁποίαν ἔβαλε εἰς δευτέραν μοῖραν, ἀλλά διὰ τὸ ἀνεπίληπτον τῆς ἐκκλησίας. Ἀποκρύπτοντας αὐτὴν τὴν ἀσθένειάν του ἀκόμη καὶ ἀπὸ φίλους ἰατροὺς εἰς μίαν δύσκολον περίοδον διὰ τὴν παγκόσμιον κοινότητα, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁλόκληρος ὁ κόσμος ἐβάλετο ἀπὸ ἕναν θανατηφόρον ἰόν, μίαν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἦτο ὁ ἀποδιοπομπαῖος τράγος τῆς μεταδόσεως αὐτοῦ τοῦ ἰοῦ, που ἐταλαιπώρησε ὁμολογουμένως ὁλόκληρον τὴν ἀνθρωπότητα, ἔπραξε κατὰ τὸ λόγιον τοῦ Ἀπ. Παύλου «μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν, ἵνα μὴ μωμηθῇ ἡ διακονία».
Καὶ πράγματι, ἀπὸ τὴν στιγμὴν ἐκείνην που ἀνέλαβε χάριτι Θεοῦ Ποιμενάρχης τῆς Μητροπόλεως Λαγκαδᾶ Λητῆς καὶ Рεντίνης ἡ πολυσχιδὴς διακονία του ἐξετείνετο εἰς κάθε πτυχὴν τῆς ζωῆς τοῦ τόπου. Ἡ ποιμαντική, φιλανθρωπική, κοινωνική, μορφωτικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ μέριμνα ἐγένοντο διὰ τὸν ἴδιον ἀδιάκοπος δρόμος προσφορᾶς καὶ θυσίας. Ἀνεξίτηλες ἐμμένουν εἰς τὴν μνήμην μου, οἱ χάριτι Θεοῦ Θεῖες Λειτουργίες, οἱ χοροστασίες, ἀλλὰ καὶ ἡ τόσο ξεχωριστὴ διακονία τοῦ λόγου τοῦ Εὐαγγελίου, τὸν ὁποῖον διηκόνησεν μέ πρωτοφανῆ ἀγάπην, σεβασμὸν ἀλλὰ καὶ ζῆλον Θεοῦ. Εἶχεν ἔμφυτον αὐτὸ τὸ χάρισμα τὸ ὁποῖον σὺν τοῖς ἄλλοις προσέφερε σε κάθε ἄνθρωπον ξεχωριστά, ἀφοῦ ὁ μακαριστὸς ἱεράρχης μποροῦσε νὰ ὁμιλῇ με ἕναν ξεχωριστὸν τρόπον σε ἐγγράμματους καὶ ἀγράμματους, πλουσίους καὶ πτωχούς, γέροντες καὶ παιδιά, διὰ τὸν Χριστὸν μέσα ἀπὸ τὰ τόσο ὄμορφα θεολογικά, χριστοκεντρικὰ καὶ ἀπό στήθους κηρύγματά του. Ἀλήστου μνήμης εἶναι οἱ λόγοι του διὰ τὸν σκοπὸν τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, διὰ τὸν Θεάνθρωπον Ἰησοῦν, ὡς σωτῆρα τοῦ κόσμου, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν Κυρίαν Θεοτόκον ὡς μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ διὰ τοὺς Ἁγίους τοὺς ὁποίους ἐπεκαλεῖτο σε ὅλην τὴν πορείαν τῆς διακονίας του καὶ τοὺς ὁποίους ἐμπιστευόταν ὡς οἰκείους τοῦ Θεοῦ, παρὰ τοῦ ὁποίου ἠξιώθη νὰ εὕρῃ τὰ χαριτόβρυτα λείψανα τῶν Ἁγίων νεομαρτύρων Κυράννης καὶ Ἀκυλίνης ὁδηγώντας τὸ ποίμνιον εἰς τοὺς Ἁγίους καὶ δι’ αὐτῶν εἰς τὸν Θεόν.
Μέσα εἰς τὰ πλαίσια αὐτῆς του τῆς διακονίας τὸν συνεῖχε ὁ λόγος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, τὸν ὁποῖον συχνάκις μᾶς ὑπεγράμμιζε καὶ μᾶς παρώτρυνε νὰ τὸν ἐγκολπωθοῦμε καὶ νὰ τὸν ὑλοποιοῦμε εἰς τὴν ἱερατικήν μας διακονία: «πτερώσαι ψυχήν, ἁρπάσαι κόσμου καὶ δοῦναι Θεῷ καὶ Θεὸν ποιῆσαι τὸν ἄνθρωπον». Ἀνὴρ ἰσχυρὸς ἐν λόγῳ καὶ ἔργῳ ὁ ὁποῖος δὲν ἐφοβεῖτο νὰ συμμιχθῇ καὶ νὰ συναναστραφῇ ἀκόμη καὶ τὸν πλέον ἁμαρτωλὸν μέ σκοπὸν νὰ ὁδηγήσῃ αὐτὸν εἰς σωτηρίαν, γεγονὸς διὰ τὸ ὁποῖον πολλάκις ἐκρινέτο ἀπὸ πολλοὺς, οἱ ὁποῖοι ἀβίαστα ἔλεγον τὸ «Διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν;».
Ἕνας ἐν Χριστῷ διδάσκαλος ὁ ὁποῖος κυρίως ἦτο πνευματικὸς Πατὴρ καθὼς, παρὰ τὸ ὑπερφορτωμένον τοῦ καθημερινοῦ προγράμματός του ἀκόμη καὶ ὡς Μητροπολίτης που ὑπῆρξεν ὑπὲρ τὸ δέον δραστήριος, δὲν σταμάτησε νὰ ἀσκῇ τὸ λειτούργημα τοῦ ἐξομολόγου ἀφοῦ ἐδέχετο εἰς τὸ ἐπισκοπεῖον ἑκατοντάδες ἀνθρώπων, κληρικῶν τε καὶ λαϊκῶν, ἀπὸ τὴν εὑρύτεραν περιοχὴν τοῦ Λαγκαδᾶ, αὐτῆς τῆς πόλεως τῆς Θεσσαλονίκης εἰς τὴν ὁποίαν ἔδωκεν ὅλην τὴν ἰκμάδα τῆς νεότητός του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἄλλα μέρη τῆς Ἑλλάδος, προσφέροντας εἰς ὅλους λόγον παραμυθίας, ἐπιστηρίξεως καὶ ἐλπίδος καθότι ὅλοι ἀνεξαιρέτως φεύγανε ἀπὸ τὸ ἐπισκοπεῖον πεπληρωμένοι, ἀνακουφισμένοι κυρίως δὲ ἀναπτερωμένοι διὰ νὰ συνεχίσουν τὸν δόλιχον τῆς ζωῆς. Χαρακτηριστικὸν γνώρισμα τῆς πολλῆς του ἀγάπης διὰ τὸν ἄνθρωπον ἦτο ἀκόμη τὸ ἀνύστακτον ἐνδιαφέρον του τὸ ὁποῖον πάντοτε ἐξεφράζετο μέσα καὶ ἀπὸ αὐτὸ ἐπίσης τὸ γεγονὸς τῶν ἀπείρων κλήσεων που ἐδέχετο καθημερινῶς εἰς τὸ τηλέφωνόν του ἐκ τῶν ὁποίων δὲν ἄφηνε καμίαν ἀπολύτως ἀναπάντητην.
Εὔχου, πολυσέβαστε καὶ πολύκλαυστε Γέροντά μοι, ἐκ τῶν οὐρανῶν, ὑπὲρ τῆς στρατευομένης Ἁγίας ἡμῶν Ἐκκλησίας, ἥτις πορεύεται ἐν μέσῳ μιᾶς ἐποχῆς δυσχειμέρου καὶ πολυκυμάντου, καθ’ ἣν πράγματι βάλλεται πανταχόθεν καὶ δοκιμάζεται ποικιλοτρόπως. Εὔχου διὰ τὰ ἀναρίθμητα πνευματικά σου τέκνα, τὰ ὁποῖα μετὰ πολλῆς ἀγάπης καὶ θυσίας ἐγαλούχησας ἐν Κυρίῳ, ἵνα ὁ Κύριος ἐνισχύῃ, στηρίζῃ καὶ διαφυλάττῃ αὐτὰ ἐν τῇ ἀληθείᾳ καὶ τῇ ὁδῷ τῆς σωτηρίας. Ἀλλά καὶ διὰ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μετὰ τὴν σεπτήν σου κοίμησιν ἀπεδείχθησαν ἐπιλήσμονες τῆς πολλῆς σου ἀγάπης καὶ τῶν πολλῶν εὐεργεσιῶν σου. Εὔχου δὲ καὶ δι’ αὐτὸν τὸν Σεπτὸν ἡμῶν Ποιμενάρχην καὶ διάδοχόν σου, ὅστις ἀνέλαβε τὸ πηδάλιον τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας ἐν μέσῳ πολλῶν δυσκολιῶν καὶ ποικίλων περιστάσεων, ἵνα ὁ ἀρχιθύτης Κύριος τῆς Ἐκκλησίας τὸν ἐνδυναμοῖ, φωτίζῃ καὶ καθοδηγῇ, χαρίζων αὐτῷ ὑπομονήν, ὑγείαν ἀκλόνητον καὶ ἰσχὺν πνευματικήν, ἵνα ὡς καλὸς ποιμὴν ὁδηγῇ τὸ λογικὸν ποίμνιον εἰς νομὰς σωτηρίους.
Καὶ σύ, Γέροντά μοι, ὅν ἡ ἐκκλησία ἐγνώρισεν καὶ ἔζησεν ὡς πατέρα, διδάσκαλον καὶ πνευματικὸν ὁδηγόν, μὴ παύσῃς πρεσβεύων ὑπὲρ πάντων ἡμῶν πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν, ἵνα μὴ ἀποκάμωμεν ἐν ταῖς θλίψεσιν, ἀλλ’ ἀναπτερωμένοι τῇ ἐλπίδι τοῦ Χριστοῦ συνεχίσωμεν τὸν ἀγῶνα τὸν καθημερινὸν καὶ ἐπίπονον, ἀγωνιζόμενοι τὸν καλὸν ἀγῶνα καὶ φυλάσσοντες ἀκέραια τὰ κεκελευσμένα τῆς ἐκκλησίας, διατηροῦντες ἀνόθευτον τὴν παρακαταθήκην τῆς πίστεως.
Αἰωνία σου ἡ μνήμη, σεβαστέ μοι Γέροντα, καὶ αἱ εὐχαί σου εἴησαν πάντοτε σκέπη καὶ βοήθεια διὰ πάντας ἡμᾶς!
