Πώς θα απαντούσε στους θρησκευόμενους αντιεμβολιαστές ο όσιος Πορφύριος

Του Κωνσταντίνου Νούση στο Arxon.gr

Είναι καταγεγραμμένη μια συνομιλία του π. Αθανασίου του Σιμωνοπετρίτου με τον όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη στη δεκαετία του 1980: «Μου είχε πει: «Πατέρα Αθανάσιε (με πήρε από το χέρι έτσι σφικτά), εγώ είμαι τυφλός τώρα, τα μάτια μου τα σωματικά δεν λειτουργούν, γιατί έχω καρκίνο στην υπόφυση, έχω όμως τα πνευματικά μάτια και βλέπω. Πριν φύγεις, θέλω να μου πεις. Τι είπε ο Γέροντας Αιμιλιανός για το 666 και τον αντίχριστο;». Ήταν εκείνες τις μέρες μετά το Τσερνομπίλ. Ο κόσμος ήταν αναστατωμένος και πήγαινε κατά δεκάδες κάθε μέρα, ιδιαιτέρως στον πατέρα Πορφύριο που ήταν κοντά στην Αθήνα, και αναστατωμένοι τον ρωτούσαν: «Τι θα γίνει; Θα έρθει ο αντίχριστος να μας σφραγίσει με το 666;». Και με ρώτησε: «Για πες μου, παιδί μου, τι λέει ο Γέροντας Αιμιλιανός για το 666 και τον αντίχριστο;». Του λέω: «Γέροντα, μας είπε σε μια σύναξη προχθές να μην ανησυχούμε. Εμείς να ενδιαφερόμαστε να έχουμε μια ζωντανή σχέση με τον Χριστό και του αντιχρίστου να μην του δίνουμε πολλή σημασία, γιατί εκείνος θα γίνει το κέντρο της ζωής μας και όχι ο Χριστός».

Αμέσως χτύπησε τα χεράκια του στο κρεβάτι και είπε: «Τι λες παιδί μου, τι λες παιδί μου, δόξα σοι ο Θεός που βρήκα κι έναν πνευματικό να συμφωνεί μαζί μου. […] «Για μας τους χριστιανούς, για μας όταν βιώνουμε το Χριστό δεν υπάρχει αντίχριστος. Δε μου λες; Εδώ που κάθομαι στο κρεβάτι μπορείς να καθίσεις εσύ;». Του λέω: «Όχι, Γέροντα». Μου λέει: «Γιατί;». Του απάντησα: «Διότι, εάν καθίσω πάνω σας, θα σας πλακώσω». Μου λέει: «Πότε μπορείς να καθίσεις;». Του λέω: «Όταν φύγετε εσείς, Γέροντα, μπορώ να καθίσω εγώ». Μου λέει: «Ακριβώς, παιδί μου, έτσι συμβαίνει και με την ψυχή μας. Όταν έχουμε μέσα μας τον Χριστό μας, μπορεί να έρθει ο αντίχριστος; Μπορεί να μπει καμιά άλλη αντίθετη ύπαρξη μέσα στην ψυχή μας; Γι’ αυτό σήμερα, παιδί μου, δεν έχουμε τον Χριστό μέσα μας και γι’ αυτό ανησυχούμε για τον αντίχριστο. Όταν βάλουμε τον Χριστό μέσα μας, τα πάντα γίνονται Παράδεισος. Ο Χριστός είναι το παν κι έτσι πάντοτε, παιδί μου, να λες στους ανθρώπους, και τον αντίθετο δεν τον φοβόμαστε. [ …]

Γιατί, παιδί μου, τους πρώτους μάρτυρες τους είχαν βάλει στα θηρία κι έκαναν τον σταυρό τους και τα θηρία γινόντουσαν αρνάκια. Τους είχαν στη θάλασσα, έκαναν το σταυρό τους και η θάλασσα γινόταν γη και περπατούσαν. Τους είχαν μέσα στη φωτιά, έκαναν το σταυρό τους και η φωτιά γινόταν δροσιά. Ευλογημένο μου παιδί, τι είμαστε σήμερα εμείς; Πιστεύουμε στον Χριστό; Το σταυρό μας; Μα γιατί κατέβηκε ο Χριστός; Δεν κατέβηκε για να δυναμώσει την ασθένειά μας; Έτσι παιδί μου, να πεις και στον Γέροντα. Και συ να πεις στους ανθρώπους να μη φοβούνται τον αντίχριστο. Είμαστε παιδιά του Χριστού, είμαστε παιδιά της Εκκλησίας». Αυτό το πράγμα μου έκανε πάρα πολλή εντύπωση.

Και μου πρόσθεσε: «Να σου πω κάτι;». Λέω: «Γέροντα, παρακαλώ». «Ο Πατριάρχης Δημήτριος πώς ήρθε στην Αθήνα;». Του λέω: «με το αεροπλάνο». «Ε, καλά, ξέρω πως ήρθε με το αεροπλάνο. Κολυμπώντας ήρθε ο άνθρωπος; Με τι ντοκουμέντα ήρθε;». Του λέω: «Με διαβατήριο, Γέροντα». -«Ελληνικό ή τουρκικό;». Του λέω: «Δεν ξέρω». -«Ε, μου κάνεις και τον σοφό. Με τουρκικό ήρθε. Και ποιο είναι το εθνόσημο της Τουρκίας, ξέρεις;». Του λέω: «Δεν ξέρω, Γέροντα». -«Ε, τότε το παράκανες, δεν ξέρεις το εθνόσημο της Τουρκίας; Είναι η ημισέληνος. Και ξέρεις πώς ονομάζεται η ημισέληνος από τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, μετά που εμφανίστηκε ο Μωάμεθ;» Του λέω: «Όχι, Γέροντα». -«Ε, να πάρω το πτυχίο σου και να το σχίσω. Τι θεολόγος είσαι εσύ;» […] «Η ημισέληνος είναι σημείο του αντιχρίστου. Εάν είναι σημείο του αντιχρίστου η ημισέληνος και ο Πατριάρχης μας έχει στο διαβατήριό του το σημείο του αντίχριστου (και στις σφραγίδες τους, πόσες σφραγίδες βάζουν μέσα έξω;), πάει να πει ότι ο Πατριάρχης μας είναι αντίχριστος; Όχι, ρε παιδί μου, όχι ρε παιδί μου! Μην περιορίζουμε τόσο πολύ το Ευαγγελικό μήνυμα! Δεν είναι ο Χριστός τόσο στενόμυαλος όσο είμαστε εμείς οι άνθρωποι που θέλουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα. Έτσι να πεις στον Γέροντα και έτσι να λες στους ανθρώπους: ούτε τον αντίχριστο να φοβόμαστε ούτε το 666».

Ο διάλογος αυτός από μόνος του δίνει πολλές απαντήσεις στα σημερινά τεκταινόμενα. Και δεν αναφέρομαι σε ανθρώπους που απλά φοβούνται τον εμβολιασμό ως κάτι το άγνωστο, αδοκίμαστο και επισφαλές. Αναφέρομαι σε όσους έχουν θρησκευτικές φοβίες – εμμονές και τις αποδέχονται ή και τις διαφημίζουν σαν τη μόνη αλήθεια. Κατ΄ αυτούς το εμβόλιο είναι το σφράγισμα του αντιχρίστου! Η τελευταία ανάρτηση του πρώην Αιγιαλείας Αμβροσίου ξεπέρασε πραγματικά κάθε όριο ανοχής. Λίγο πολύ προσπάθησε να θεολογήσει – μην πω δογματίσει – μέσα από τα λόγια του διαβόλου μέσω μιας δαιμονισμένης. Αν είναι δυνατό! Και μάλιστα θυμάμαι και πάλι τον άγιο Πορφύριο που σε έντρομο επισκέπτη του που άκουσε σε εξορκισμό τον διάβολο να λέει πως «μονάχα οι παλαιοημερολογίτες θα σωθούν», του απάντησε απλά και ξεκάθαρα πως δεν πρέπει να ακούμε ποτέ τον πατέρα του ψεύδους, τον διάβολο και τα δαιμόνιά του, διότι μπορεί να σου πουν εννιά αλήθειες και ένα ψέμα, μόνο και μόνο για να σε πλανήσουν! Τι φοβερός και φωτισμένος αυτός ο όσιος της Ομόνοιας!

Ένα ακόμα παράθεμα από τα λόγια του αυτού οσίου, όπως καταγράφηκαν μέσα στο βιβλίο της Μονής της Χρυσοπηγής στην Κρήτη: «Για πολλούς όμως η θρησκεία είναι ένας αγώνας, μία αγωνία κι ένα άγχος. Γι’ αυτό πολλούς απ’ τους «θρήσκους» τους θεωρούνε δυστυχισμένους, γιατί βλέπουνε σε τι χάλια βρίσκονται. Κι έτσι είναι τα πράγματα. Γιατί αν δεν καταλάβει κανείς το βάθος της θρησκείας και δεν τη ζήσει, η θρησκεία καταντάει αρρώστια και μάλιστα φοβερή. Τόσο φοβερή, που ο άνθρωπος χάνει τον έλεγχο των πράξεών του, γίνεται άβουλος κι ανίσχυρος, έχει αγωνία κι άγχος και φέρεται υπό του κακού πνεύματος. Κάνει μετάνοιες, κλαίει, φωνάζει, ταπεινώνεται τάχα, κι όλη αυτή η ταπείνωση είναι μια σατανική ενέργεια. Ορισμένοι τέτοιοι άνθρωποι ζούνε τη θρησκεία σαν ένα είδος κολάσεως. Μέσα στην εκκλησία κάνουν μετάνοιες, σταυρούς, λένε, «είμαστε αμαρτωλοί, ανάξιοι» και μόλις βγούνε έξω, αρχίζουν να βλασφημάνε τα θεία, όταν κάποιος λίγο τους ενοχλήσει. Φαίνεται καθαρά ότι υπάρχει στο μέσον δαιμόνιο. Στην πραγματικότητα η χριστιανική θρησκεία μεταβάλλει τον άνθρωπο και τον θεραπεύει. Η κυριότερη, όμως, προϋπόθεση, για να αντιληφθεί και να διακρίνει ο άνθρωπος την αλήθεια, είναι η ταπείνωση. Ο εγωισμός σκοτίζει το νου του ανθρώπου, τον μπερδεύει, τον οδηγεί στην πλάνη, στην αίρεση. Είναι σπουδαίο να κατανοήσει ο άνθρωπος την αλήθεια».

            Και κάτι περί υπακοής, διότι η ιεροκατάκριση και η απαξίωση των Ποιμένων στην εποχή του Κόβιντ καλά κρατεί (ενίοτε, δυστυχώς, δικαιολογημένα): «Για να διατηρήσουμε την ενότητά μας, θα πρέπει να κάνομε υπακοή στην Εκκλησία, στους Επισκόπους της». Και αλλού: «Συν Χριστώ πανταχού φόβος ουδαμού». «Αν τα χαλάσω με τον Επίσκοπο, αν ο Επίσκοπος είναι θυμωμένος μαζί μου, η προσευχή μου δεν ανεβαίνει στον ουρανό». Και ένα τελευταίο: «Υπακούοντας στην Εκκλησία, υπακούομε στον ίδιο το Χριστό. Να πονάμε για την Εκκλησία. Να μη δεχόμαστε να κατακρίνουν τους αντιπροσώπους της. Στο Άγιο Όρος το πνεύμα που έμαθα ήταν ορθόδοξο, βαθύ, άγιο, σιωπηλό, χωρίς έριδες, χωρίς καυγάδες και κατακρίσεις. Να μην πιστεύουμε τους ιεροκατηγόρους. Και με τα μάτια μας να δούμε κάτι αρνητικό να γίνεται από κάποιον ιερωμένο, να μην το πιστεύομε, ούτε να το σκεπτόμαστε, ούτε να το μεταφέρουμε. Το ίδιο ισχύει και για τα λαϊκά μέλη της εκκλησίας και για κάθε άνθρωπο. Όλοι είμαστε Εκκλησία. Όσοι κατηγορούν την Εκκλησία για τα λάθη των εκπροσώπων της, με σκοπό δήθεν να βοηθήσουν για τη διόρθωση, κάνουν μεγάλο λάθος. Αυτοί δεν αγαπούν την Εκκλησία. Ούτε βέβαια το Χριστό. Τότε αγαπάμε την Εκκλησία, όταν με την προσευχή μας αγκαλιάζομε κάθε μέλος της και κάνομε ό,τι κάνει ο Χριστός. Θυσιαζόμαστε, αγρυπνούμε, κάνομε το παν, όπως εκείνος, ο οποίος «λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει, πάσχων ουκ ηπείλει» (Α΄ Πέτρ. 2,23)».

            Ο άγιος Πορφύριος τα είπε όλα εν προκειμένω και με το παραπάνω. Η πλάνη και ο θάνατος καραδοκούν. O γεροντισμός οργιάζει. Ας αγωνιστούμε ταπεινά τις δύσκολες αυτές μέρες και ας μην αυταπατώμεθα. Ο καθένας διαλέγει και παίρνει ελεύθερα. Το θέμα είναι να μην κάνει παράφραση, παράχρηση και κατάχρηση της έννοιας της ελευθερίας του…

Διαβάστε ακόμα
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin