Του Ιωάννου Π. Μπουγά – Θεολόγου
Η εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία τιμάται στις 15 Αυγούστου, αποτελεί για την Ορθόδοξη Εκκλησία την κορύφωση της τιμής προς το πρόσωπο της Μητέρας του Θεού. Η Θεοτόκος κατά τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά, αναπαύεται εν Κυρίῳ, όχι ως απλή θνητή, αλλά ως η Πανάχραντος που γέννησε τον Σωτήρα του κόσμου και εισέρχεται στην αιώνια δόξα, «προς τον Υιόν και Θεόν αυτής».
Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, στις ομιλίες του «Εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου», τονίζει ότι η μετάσταση της Παναγίας δεν είναι απλώς μία φυσική κοίμηση, αλλά ένα θεολογικό γεγονός που μαρτυρεί τη μετοχή της στην δόξα της Αναστάσεως του Χριστού. «Ως η αληθώς Μήτηρ του ζώντος Θεού, επί την ζωήν μετετέθης, Μήτερ του αληθινού Φωτός και η πηγή της ζωής εις την πηγήν της ζωής ανήχθης».
Ο Δαμασκηνός θεωρεί την Κοίμηση ως προτύπωση της καθολικής αναστάσεως και ως βεβαίωση ότι το ανθρώπινο σώμα, ενωμένο με τη χάρη, προορίζεται για αφθαρσία. Εξηγεί ότι η Θεοτόκος «κατά την αλήθειαν η πρώτη των αναστημένων» μετά τον Χριστό, αφού δέχθηκε την άμεση δόξα της παρουσίας Του.
Ο Άγιος Κοσμάς ο Μελωδός, στον Κανόνα της εορτής, θεολογεί υμνολογικά για το μυστήριο της Κοιμήσεως, λέγοντας «Εν τη Κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε·μετέστης προς την ζωήν, μήτηρ υπάρχουσα της ζωής, και ταις πρεσβείαις ταις σαίς λυτρουμένη εκ θανάτου τας ψυχάς ημών». Ο υμνογράφος παρουσιάζει την Παναγία ως τη γέφυρα που ενώνει τη γη με τον ουρανό, η οποία ακόμη και μετά την Κοίμησή της «ου κατέλιπεν» τον κόσμο, αλλά παραμένει μεσιτεύουσα και σωστική δύναμη για τους πιστούς. Η Κοίμηση λοιπόν δεν είναι απουσία, αλλά μετάβαση σε καθολική παρουσία. Η Κοίμηση της Θεοτόκου φανερώνει: την δόξα της Ανθρωπότητας: Το ανθρώπινο σώμα, όταν ενωθεί με τον Θεό, γίνεται μέτοχος αφθαρσίας. Ο φυσικός θάνατος μετατρέπεται σε κοίμηση και μετάσταση. Παρά την αποδημία της, η Παναγία παραμένει «υπέρ ημών πρεσβεύουσα αδιαλείπτως»
Η Ορθόδοξη Εκκλησία, μέσα από τη μαρτυρία των Πατέρων και των υμνογράφων, βλέπει στην Κοίμηση της Θεοτόκου όχι ένα τέλος, αλλά μία αρχή αιωνίου παρουσίας. Η Παναγία γίνεται υπόδειγμα της τελικής κλήσης όλων να περάσουμε από τη φθορά στην αφθαρσία και από το χρόνο στην αιωνιότητα, εν Χριστώ.
