Του Πρωτοπρ. Κωνσταντίνου Κρυπωτού Γενικού Αρχιερατικού της Ι. Μ. Μαντινείας και Κυνουρίας
Η ιερωσύνη είναι μυστήριο μέγα και φοβερό. Δεν είναι ένα αξίωμα, ούτε μια τιμητική θέση στην κοινωνία, αλλά ένας δρόμος σταυρικός, μια κλήση σε ολοκληρωτική προσφορά. Όταν ο Κύριος ρώτησε τον Πέτρο «ἀγαπᾷς με;» και εκείνος απάντησε «ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε», τότε ήρθε η εντολή: «βόσκε τὰ πρόβατά μου» (Ιω. 21,17). Αυτή η φράση περικλείει όλο το μυστήριο της ιερωσύνης μια αγάπη που εκφράζεται με διαρκή φροντίδα, θυσία και αυταπάρνηση.
Όπως το λιβάνι δεν αναδίδει την ευωδία του αν δεν πέσει πρώτα στη φωτιά, έτσι και η διακονία του ιερέα δεν μπορεί να σκορπίσει τη χάρη του Θεού αν δεν περάσει μέσα από τη φωτιά της θυσίας. Η φωτιά αυτή δεν είναι μόνο οι εξωτερικές δυσκολίες, αλλά και η εσωτερική καύση της καρδιάς για τις ψυχές που του εμπιστεύθηκε ο Χριστός. Είναι οι αϋπνίες, οι προσευχές, οι αγωνίες και οι δάκρυα για το ποίμνιο, είναι ο κόπος να σταθεί στο πλευρό του ανθρώπου σε κάθε στιγμή χαράς ή λύπης.
Ο ιερέας είναι χωράφι που ο Θεός οργώνει καθημερινά. Το θεϊκό αλέτρι περνά μέσα από την ψυχή του, χαράζοντας αυλάκια με δοκιμασίες, παρεξηγήσεις, αχαριστίες και ατελείωτους κόπους. Κάθε αυλάκι είναι χώρος έτοιμος να δεχθεί τον σπόρο του Λόγου, ο οποίος, με την ευλογία του Θεού, θα καρποφορήσει σε ψυχές που θα σωθούν, σε καρδιές που θα αναστηθούν πνευματικά. Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, «ἐγὼ ἐφύτευσα, Ἀπολλὼς ἐπότισεν, ἀλλ᾽ ὁ Θεὸς ηὔξανεν» (Α’ Κορ. 3,6).
Και όπως το στάρι δεν γίνεται ψωμί αν δεν συντριβεί κάτω από τη μυλόπετρα, έτσι και ο ιερέας δεν μπορεί να γίνει «ἄρτος ζωῆς» για το ποίμνιο αν δεν περάσει μέσα από τη σύνθλιψη της προσφοράς. Συντρίβεται όταν σηκώνει τους πόνους των ανθρώπων στην εξομολόγηση, όταν παίρνει πάνω του τη θλίψη του άλλου, όταν υπηρετεί τους ασθενείς, τους φτωχούς, τους απογοητευμένους. Αυτή η σύνθλιψη είναι που τον μεταμορφώνει σε παρηγοριά που αναπαύει, σε ζωντανή μαρτυρία της αγάπης του Χριστού.
Συχνά, ο κόπος του ιερέα μένει αθέατος από τα μάτια των ανθρώπων. Μπορεί να μην κατανοείται, μπορεί ακόμη και να παρεξηγείται. Όμως ο Θεός βλέπει. Και Αυτός είναι η δύναμή του, η παρηγοριά του και η ανταμοιβή του. Μετά τη φωτιά έρχεται η ευωδία, μετά το όργωμα η βλάστηση, μετά τη σύνθλιψη η ευλογία. Αν τώρα περνά φωτιά, αν το αλέτρι χαράζει βαθειά την ψυχή του, αν η μυλόπετρα τον συνθλίβει, τότε ο Θεός τον προετοιμάζει για ακόμη μεγαλύτερη καρποφορία.
Η ιερωσύνη είναι κλήση να γίνεις λιβάνι που καίγεται, χωράφι που καρποφορεί, άρτος που χορταίνει πνευματικά τον λαό του Θεού. Είναι μια ζωή που δεν ανήκει πλέον στον εαυτό σου, αλλά στον Χριστό και στους αδελφούς σου. Και αυτή η πορεία, όσο δύσκολη κι αν είναι, οδηγεί στην αληθινή χαρά: να βλέπεις τις ψυχές που σου εμπιστεύτηκε ο Κύριος να ζουν, να ελπίζουν και να πορεύονται προς τη Βασιλεία Του.
