16 Αὐγούστου 2020-16 Αὐγούστου 2025
Αφιέρωμα στὸ πενταετὲς μνημόσυνο τοῦ πνευματικοῦ στῆς Ἀνατολικῆς Ἀττικῆς
Γέροντος Νικολάου Κουμεντάκη
Ὁ εὐθυτενὴς ὡς κυπάρισσος ἀξιωματικὸς μὲ τὸ ὑψηλὸ ἀνάστημα, σωματικὸ καὶ ψυχικό, ὁ προσηνής, ὁ «ὡραῖος κάλλει», ὁ καθαρὸς καὶ ἀτσαλάκωτος πατὴρ Νικόλαος, στὸ ἄνθος τῆς νίοτης του, δὲν ἔκρυβε τὴν πίστη του. Περπατοῦσε φορώντας τὴν στολὴ τοῦ ἀξιωματικοῦ καὶ ἔδειχνε ὅτι τὴν τιμᾶ μὲ τὸ παρουσιαστικὸ καὶ τὸ ὕφος του. Τὸ περπάτημά του, τὸ χαμόγελό του καὶ ὁ λόγος του «ἅλατι πάντοτε ἠρτυμένος» (Κολος. Δ΄ 6) φανέρωνε ἄνδρα ποὺ «ἄνω θρώσκει», μὲ ἄλφα κεφαλαῖο, ὅπως τὸν θέλει ὁ σοφὸς Σειραχίδης λέγοντας ὅτι ὁ «στολισμὸς ἀνδρὸς καὶ γέλως ὀδόντων καὶ βήματα ἀνθρώπου μαρτυρεῖ τὰ περὶ αὐτοῦ» (Σοφ. Σειρ. ιθ΄ 30), δηλαδὴ ὅτι ὁ ἄνθρωπος κρίνεται ἀπὸ τρία πράγματα· Ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ ντύνεται καὶ στολίζεται, ἀπὸ τὸ μετρημένο ἢ θορυβῶδες γέλιο του καὶ ἀπὸ τὸ σεμνὸ ἢ ἄτακτο περπάτημά του.
Ὁ ἔφεδρος ἀξιωματικὸς Νικόλαος περπατοῦσε καὶ ἔτρεμε ἡ γῆ. Δὲν περνοῦσε ἀπαρατήρητος. Στὴν Ὀνόμοια σταμάτησε σὲ ἕνα λοῦστρο, γιὰ νὰ γυαλίζει τὰ παπούτσια του. Τότε ἀγυάλιστο παπούτσι ἔδειχνε ἀπεριποίητο ἄνδρα. Τὸν εἶδε νὰ χτυπᾶ τὶς βοῦρτσες του στὸ κασελάκι περιμένοντας πελάτη. Ἐκεῖνος τὸν καλοδέχθηκε καὶ αἰσθάνθηκε περίφανος ποὺ ἕνας νέος ἀξιωματικὸς ἦταν πελάτης του καὶ μάλιστα τοῦ φαινόταν καὶ πολὺ σοβαρός, ἄνθρωπος Θεοῦ. Σήκωσε τὸ κεφάλι ἐνῶ ἔτριβε τὰ παπούτσια καὶ τὸν ρώτησε μὲ γελαστὸ ὕφος:
-Πιστεύετε στὸν Χριστό;
– Γιατί ἐσεῖς δὲν πιστεύετε; Ἀντερώτησε.
– Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν πιστεύω στὸν στιλβωτὴ τῶν καρδιῶν μας, στὸν καθαριστὴ τῆς ζωῆς μας, στὸν Κύριο καὶ Θεό μας! Ἐργάζομαι, ὅπως μὲ βλέπετε, χειρωνακτικά, γιὰ τὰ ἀναγκαῖα τοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ προσεύχομαι γιὰ τὰ ἀναγκαῖα τῆς ψυχῆς, χωρὶς νὰ μὲ βλέπει κανείς, παρὰ μόνο Ἐκεῖνος ποὺ ποθῶ νὰ μένει μόνιμα κοντά μου. Θυμᾶμαι τοὺς πατέρες ποὺ λένε: «Σῶμα, ἐργάζου, νὰ τραφεῖς, ψυχή, νῆφε, νὰ σωθεῖς».
-Χαίρομαι γιατί ἔχετε φιλοσοφήσει τὴν ζωὴ καὶ μάλιστα μὲ Χριστό, γιατὶ ζωὴ χωρὶς Χριστὸ εἶναι ἄχρηστη, ἀπάντησε ὁ παιδαγωγὸς ἀξιωματικός, ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.
-Ξέρετε, ὅμως, ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι δικός μας μόνο, εἶπε ὁ λοῦστρος. Καὶ ἂν τὸν νοιώθουμε μόνο δικό μας, εἴμαστε ἐγωϊστές. Πόσοι δίπλα μας δὲν τὸν ἔχουν γνωρίσει ἀκόμη! Ἔχουμε ὑποχρέωση ὡς παιδιὰ τοῦ Θεοῦ ποὺ εἴμαστε νὰ μὴν κρατᾶμε τὸν θησαυρὸ μόνο γιὰ ἐμᾶς. Νὰ τὸν γνωρίσουμε καὶ στοὺς ἄλλους. Μᾶς ἔχει πεῖ ὅτι «ὁ θερισμὸς πολύς, ἀλλὰ οἱ ἐργάται ὀλίγοι» (Λουκ. ι΄ 2) καὶ πάλιν εἶπε πρὸς τοὺς σπορεῖς: «ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν ἤδη» (Ἰωάν. Δ΄ 35).
-Καὶ ἐσεῖς τί κάνετε γιὰ νὰ εἴσαστε συνεπεῖς στὰ λόγια τοῦ Κυρίου μας; Ρώτησε πάλι ὁ ἔφεδρος ἀξιωματικός, ποὺ γνώριζε τὴν Γραφὴ ἀπὸ τὴν ἱερατική του οἰκογένεια καὶ ἀπὸ τὶς σπουδές του στὴν Παιδαγωγικὴ Ἀκαδημία .
-Ἡ ἱεραποστολὴ ἀρχίζει ἀπὸ τοὺς γύρω μας, εἶπε ὁ ἔνθερμος λοῦστρος. Ὁ Κύριος θέλει νὰ γίνουμε κήρυκες, ὁ καθένας στὸν κύκλο μας, μέσα στὸ σπίτι μας, στὴν γειτονιά μας, στὴν ἐργασία μας, στὰ σχολεῖα μας, στὴν πατρίδα μας, σὲ ἄλλα μέρη μακρινά, ἐκεῖ ποὺ περιμένουν ἀναρίθμητες ψυχὲς περιφρονημένες ἀπὸ τὸν κόσμο, κουρασμένες ἀπὸ τὴν πορεία μέσα στὶς θλίψεις καὶ στὰ βάσανα τῆς ζωῆς. Ἂν τὶς πλησιάσουμε καὶ ἂν τὶς ἀνακουφίσουμε λέγοντάς τους, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ ζῶντος ὕδατος, καὶ ὅτι ἂν κάποιος πιεῖ ἀπὸ τὸ δικό Του τὸ νερό, δὲν θὰ ξαναδιψάσει ποτέ, τότε στὴν πορεία μας πρὸς τὴν αἰωνιότητα θὰ εἴμαστε εὐλογημένοι, χαρούμενοι, χωρὶς νὰ νοιώθουμε κόπωση καὶ θὰ ἔχουμε τὴν ἠθικὴ ἱκανοποίηση ὅτι μαζί μας συμπορεύονται καὶ ἄλλες ψυχὲς ξεδιψασμένες ἀπὸ τὸ «Ὕδωρ τὸ ζῶν» (Ἰωάν. δ΄ 11).
-Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν σύντομη συνομιλία μας, εἶπε ὁ εὐσταλὴς νέος χαμογελαστός, ἀλλὰ καὶ προβληματισμένος ἀπὸ τὴν ἀναπάντεχη κατήχηση ἑνὸς ἁπλοῦ ἀνθρώπου, ἑνὸς ἀγράμματου λούστρου, ποὺ μόλις εἶχε τελειώσει καὶ τὸ γυάλισμα τῶν παπουτσιῶν του. Δὲν περίμενα ὅτι ἀπὸ ἕνα γυάλισμα παπουτσιῶν θὰ μποροῦσα νὰ ἀλλάξω τὴν πορεία τῆς ζωῆς μου. Ἐσεῖς δὲν εἶσθε στιλβωτὴς παπουτσιῶν, ἀλλὰ στιλβωτὴς ψυχῶν!
-Γνωρίζω ὅτι ὑπάρχουν κατηχητές, ἱεραποστολικὲς ἀδελφότητες ποὺ βοηθοῦν σὲ αὐτὸ τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας μας, τῆς στιλβώσεως ψυχῶν, εἶπε ὁ ἀπρόσμενος ἱεραπόστολος, ὁ ἁπλοϊκὸς ἐργάτης τοῦ δρόμου. Ὁ Θεὸς θὰ σᾶς δείξει τὸν δρόμο αὐτό, ἂν ἡ καρδιά σας εἶναι δοσμένη σὲ Αὐτόν.
Ὁ λοῦστρος τῆς Ὀμόνοιας ἀκουσίως ἔγινε ὁ χειραγωγὸς τοῦ Γέροντα Νικολάου γιὰ τὴν προσφορά του στὴν Ἐκκλησία μας, πρὸς τὴν ἱεραποστολή. Ἔσπειρε, ὅπως τὸ ἔπραττε, φαίνεται, σὲ πολλοὺς πελάτες του, σπόρο στὸ γόνιμο ἔδαφος τῆς ψυχῆς τοῦ νεαροῦ ἀξιωματικοῦ, ποὺ ἀπέδωσε πλούσια στάχια. Ἔγινε ἡ ἀπαρχὴ τῆς ἐκζητήσεως καὶ δράσεώς του στὴν Ἐκκλησία μας.
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας
