Της Ελένης Γεωργουλή – Φιλολόγου
Πόσες φορές αλήθεια δε θα ήθελες να σταματήσεις το χρόνο… Κι επειδή εκείνος αρνείται πεισματικά, – πανδαμάτωρ ων – ανατρέχεις σε ανθρώπους και στιγμές που δε διαπραγματεύεσαι με τίποτα να ξεχάσεις…
Πριν λίγες μόλις μέρες πέταξε για τον ουρανό, ένας άνθρωπος δικός μας, ένας άνθρωπος ξεχωριστός και αγαπημένος, αγαπημένος πολύ! Ο π. Ιουστίνος μας…
Άξιζαν τα δάκρυά μας – του κόσμου όλου τα δάκρυα – όταν τον αποχαιρετούσαμε στην Αγία Βαρβάρα και στην Ιερά Μονή των Βαρσών! Δεν κλαίγαμε βέβαια για κείνον… Για μας κλαίγαμε… Γιατί σιγά σιγά “φεύγουν”, όσοι λάμπουν σα διαμάντια πολυτίμητα μέσα στο γκρίζο και την ασχήμια του κόσμου!!! Λιγοστεύουν των ανθρώπων τα αυθεντικά στηρίγματα, τα”ευλογημένα καταφύγια” σπανίζουν!
Και την ίδια στιγμή σαν κινηματογραφική ταινία περνούν από μπροστά μας οι συναντήσεις μας, οι όμορφες συζητήσεις μας, οι ατελείωτες, τα προσκυνήματά μας στα μοναστήρια, η φετινή αγρυπνία του Ακαθίστου στη Μαλεβή, εκείνες οι Θείες Λειτουργίες, κατά τις οποίες ένιωθες ότι κατέβαινε ο Ουρανός στη γη!!!
Εκείνο το χαμόγελο που σου μετέδιδε την ελπίδα και τη χαρά…
ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙΣ…
Σε κέρδιζε αμέσως με το ανεπιτήδευτο και την αγία απλότητα! Σου μετέδιδε απροσποίητα την αγάπη του για το Χριστό και την Εκκλησία Του!Τον χαιρόσουν, τον αγαπούσες τον καμάρωνες, τον απολάμβανες αλλά προπάντων τον σεβόσουν, γιατί ήταν διάφανος, δε στρογγύλευε τα λόγια του και δεν ταίριαζε με τις “ιδιοτελείς περιπτύξεις” της εποχής μας!
Είχε την απαράμιλλη μαεστρία να βρίσκει τη χαρά παντού, στα μεγάλα αλλά και στα μικρά και στα απλά, – κυρίως σε αυτά – και να τη μεταδίδει αφειδώς…
Αλήθεια, ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙΣ…
Όταν φθάνω στο Δραγούνι, μας έλεγε, και βλέπω από μακρυά το μοναστήρι της Μαλεβής, ξεχνάω τα πάντα και νιώθω μια ηρεμία πρωτόγνωρη, που δεν τη νιώθω πουθενά αλλού!
Λαχτάραγε την Παναγία και περίμενε πώς και πώς να ρθει η Κυριακή που ήταν η σειρά του να λειτουργήσει στο μοναστήρι Της! Και ήταν αυτό το δέσιμο το πνευματικό, που πολύ το χαιρόμασταν όλοι!
Όταν ερχόταν να μας χαιρετήσει για να φύγει: “Ευχαριστώ Ελένη μου! Τόσο όμορφα και κατανυκτικά που ήταν σήμερα! Πολύ αναπαύθηκα! Μπορεί να μην ξέρουμε μουσικά αλλά όταν μιλάει η καρδιά και η πίστη στο Θεό, η ψυχή γεμίζει από τη χάρη του Θεού και της γλυκιάς μας Παναγίας! Κι αυτό είναι που αξίζει…”
Τώρα όμως εσύ, π. Ιουστίνε μου, καλέ μου πάτερ, είσαι μακρυά μας…. Θα σε περιμένουμε και δε θα έρχεσαι! Θα σου στέλνουμε μήνυμα και δε θα απαντάς… κι όμως την ίδια στιγμή νιώθουμε πως είσαι εδώ… ΚΙ ΕΚΕΙ… ΚΙ ΕΔΩ…
Το αόρατο νήμα της προσευχής και η αταλάντευτη προσδοκία της Ανάστασης, αυτά θα μας ενώνουν, αυτά θα μας παρηγορούν…
Όσο για σένα, ακριβέ, μονάκριβέ μας π. Ιουστίνε, απόλαυσε το συμπόσιο το πνευματικό που θα έχει ετοιμαστεί από τους αγγέλους στον Παράδεισο για την υποδοχή σου…
Ναι, στον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ…γιατί μόνο για εκεί ήσουν πλασμένος…
