Του Aρχιμ. Χρυσόστομου Χρυσόπουλου, Θεολόγου – Κοινωνιολόγου

Συχνά-πυκνά  ακουμε με έπαρση ερώτημα αυτό.  Το  λένε εκείνοι που θέλουν να δηλώσουν ότι κάτι δήθεν είναι. Όλοι αυτοί που νομίζουν οτι με το όνομα τους, την θέση τους, τις γνωριμίες τους θα επιβληθούν στους άλλους, θα σταθούν στον περίγυρό τους, θα απολαύσουν προνόμια. 

Αρκετές φορές στεκόμαστε στην καταγωγή, στον πλούτο, στην εργασία του άλλου. Θαμπωνόμαστε  από την δόξα  και αγνοούμε την πραγματικότητα. Εντυπωσιαζόμαστε από το περιτύλιγμα  και μας  ξεφεύγει το περιεχόμενο. Σε αυτή την συνήθεια επενδύουν κατά καιρούς χειριστικά άτομα προκειμένου να πετύχουν τον σκόπο τους και να επιβάλλουν τον λόγο τους. Σε βαρύγδουπες συστάσεις και εντυπωσιακές εκφράσεις υπάρχει πιθανότητα να υποθάλπωνται παρανομίες και να κρύβονται ψευτιές. 

 Απογοητευόμαστε όταν διαπιστώνουμε  ότι όλα είναι μυθεύματα, κήβδιλα, απάτες. Γινόμαστε εκούσια πολλές φορές θύματα των εξωτερικών χαρακτηριστικών  και αγνοούμε τα εσωτερικά χαρίσματα.

 Το αυριανό ευαγγελικό ανάγνωσμα  μας συστήνει ποιός είναι ο Χριστός. Μας παραθέτει τους προγόνους Του, μας αναφέρει τις ρίζες Του,  μας περιγράφει την γενεαλογία Του.

Κάποιοι δεν είναι και τα καλύτερα παιδιά….

Αρκετές  είναι  οι περιπτώσεις  που κρίνουμε συμπεριφορές και απορρίπτουμε ανθρώπους  με ευτελή κριτήρια, με υποκειμενικές απόψεις, με επιπόλαιες δικαιολογίες. Το παρελθόν  μπορεί να φιλοξενεί αστοχίες  προσωπικές η και συγγενών μας, δε σημαίνει οτι θα μας ακολουθούν στο μέλλον. Δεν θα απολογούμαστε για  άλλους, αλλά θα αγωνιζόμστε για εμάς.

 Ότι δεξιότητες, επιτεύγματα, χαρίσματα έχουμε ας αφήνουμε να μας τα αναγνωρίσουν ελεύθερα οι άλλοι  και όχι  να  επιβάλλονται  από τον εγωισμό μας, το κέρδος μας, το συμφέρον μας. Η τιμή, η αναγνώριση, ο σεβασμός στο πρόσωπό μας και στο έργο μας εμπνέονται και δεν απαιτούνται. Στην Εκκλησία δεν έχει σημασία ποιοί είμαστε,  αλλά ποιοι μπορούμε να γίνουμε·  δεν έχει αξία  από πού ερχόμαστε,  αλλά το πού θα καταλήξουμε.