Του Αρχιμ. Βαρνάβα Θ. Λεοντιάδη, Πρωτοσυγκέλλου της Ιεράς Μητροπόλεως Κίτρους
Συμπληρώνονται σήμερα δύο έτη (+10.6.2024) από την προς Κύριον εκδημία του μακαριστού Γέροντά μας, αοιδίμου Μητροπολίτου πρ. Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος κυρού Αγαθονίκου (Φατούρου).
Η ημέρα κατά την οποία ο φιλεύσπλαχνος και φιλάνθρωπος Κύριος κάλεσε στο φως της παρουσίας Του την ψυχή τού επί 28 έτη Πνευματικού μας Πατέρα, αδιαμφισβήτητα για όλους εμάς, που είχαμε την ευλογία να τον ζήσουμε και να απολαύσουμε τους εύχυμους καρπούς της αγιασμένης Αρχιερατείας του και της ανθρώπινης αναστροφής του, παραμένει φωταυγές μεθόριο, σταθμός μοναδικός και αλησμόνητος.
Αποχωριστήκαμε προσωρινά και με την ελπίδα της κοινής Αναστάσεως τον επίγειο Άγγελό μας. Τον Επίσκοπο της ευθύνης, της αυτοπροσφοράς, της άνευ ορίων πατρικής καλωσύνης, της αδιαπραγμάτευτης και αφειδώλευτης ΑΓΑΠΗΣ.
Η αύρα της γλυκύτατης μορφής του －αυτή ακριβώς που δεν κατάφερε ούτε η υπερδεκαετής δοκιμασία της ασθένειάς του να ξεθωριάσει－ παραμένει ζωντανή και εναργής στις καρδιές μας. Με καμάρι και εν Χριστώ παρρησία μνημονεύουμε πάντοτε το πεντακάθαρο και τίμιο όνομά του.
Είμαστε ευγνώμονες στη Χάρη του Κυρίου, που επιφύλαξε στην Εκκλησία Του αυτό το θείο δώρο. Είμαστε υπερήφανοι νυν και αεί για τον Επίσκοπο Αγαθόνικο!
Τον δικό μας Επίσκοπο! Εκείνον που σφράγισε με την παρουσία του το πνευματικό έργο της τοπικής μας Εκκλησίας, που υπηρέτησε την Πιερία με απόλυτη αφοσίωση, ενσυναίσθηση, συνέπεια και βαθύτατη επίγνωση της υψηλής του ευθύνης καί κλήσεως. Γι’ αυτόν που εργάστηκε ακούραστα για την πνευματική καλλιέργεια και προκοπή των πιστών, την ανάπτυξη και την προαγωγή όλων των πτυχών του εκκλησιαστικού έργου, στερεώνοντας τα πάντα στην παράδοση και τα ευλογημένα βιώματα της Ορθοδοξίας μας. Η ζωή και η επισκοπική του δράση αποτελούν φωτεινό παράδειγμα, οδοδείκτη και λαμπρή σελίδα στην ιστορία της Μητροπόλεώς μας και της Εκκλησίας εν γένει.
Μας λείπει ανθρώπινα. Γνωρίζουμε, όμως, ότι δεν θα πάψει να εύχεται και να ευλογεί το ποτε ποίμνιό του. Τον Επίσκοπο διάδοχό του, που του προσέφερε την υιική στοργή και το αυθόρμητο ενδιαφέρον του, από την ημέρα εκείνη που ήλθε απεσταλμένος της Εκκλησίας να συνεχίσει το έργο του Γέροντα, τους δεκάδες καλούς και ευλαβείς κληρικούς που έλαβαν από τα τρισευλογημένα χέρια του την ιερατική χάρη, τα ιερά μοναχικά τάγματα και τους υπεραγαπημένους του χριστιανούς, τα πνευματικά του παιδιά, στα οποία στάθηκε, σε χαρές και λύπες, δοκιμασίες και πειρασμούς, σε ευτυχισμένες στιγμές και επιτυχίες, κομίζοντας παντού και πάντοτε το ζωοποιό αναστάσιμο ευαγγελικό μήνυμα!
Αυτό το μήνυμα που εξαγγέλλει ολοκάθαρο στους αγαπημένους του Πιεριείς, όλους εκείνους που βρίσκονται μαζί του στην θριαμβεύουσα Εκκλησία και τα σώματά τους αναπαύονται μαζί με το δικό του － όπως εκείνος θέλησε － στο Κοιμητήριο του Αγίου Λαζάρου. Αυτό ακριβώς το μήνυμα που ηχεί εύλαλο στις καρδιές όλων εκείνων που αγωνίζονται στις τάξεις της στρατευομένης Εκκλησίας του Χριστού, όταν επισκέπτονται ως άγιο προσκύνημα και σέβασμα ιερό το μνήμα του, από το οποίο δεν έλειψαν ούτε για μια μέρα τα άνθη και τα δεκάδες αναμμένα κεριά, σύμβολο και απόδειξη του πηγαίου σεβασμού, της αγάπης και της ολόθερμης αποδοχής των πνευματικών του παιδιών, που διατηρούν άσβεστη και ανόθευτη στόν χρόνο τη μνήμη του.
Ας εκληφθεί και το παρόν, γεμάτο συγκίνηση και δάκρυα ευγνωμοσύνης, ολιγόγραφο σημείωμα, ως ένα νοερό, ταπεινό ευλαβικό κεράκι, ως λίγα άνθη τιμής και αναγνώρισης, στη μνήμη αυτού του αγίου Ανθρώπου, του μακαριστού Πατέρα μας, ως μια ανανέωση της ενσυνείδητης υπόσχεσής μας, για ισόβια ευγνωμοσύνη, αναγνώριση και αφοσίωση παντοτινή στο ιερότατο και πολυαγαπημένο πρόσωπό του!
Ας είναι η μνήμη του αιώνια και η τελεσφόρος ευχή του να μας συνοδεύει κάθε στιγμή στόν επίπονο καθημερινό αγώνα της ζωής.
