Του Πρωτοπρ. Κωνσταντίνου Κρυπωτού, Γενικού Αρχιερατικού της Ι. Μ. Μαντινείας και Κυνουρίας
Η 31η Αυγούστου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι μια ημέρα βαθιάς συγκίνησης και ευγνωμοσύνης, γιατί μας θυμίζει την επέτειο της εις Επίσκοπον χειροτονίας ενός από τους πλέον σεβαστούς και πνευματικούς Ιεράρχες της Εκκλησίας μας, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευσταθίου.
Σαράντα έξι χρόνια Αρχιερωσύνης. Σαράντα έξι χρόνια αδιάκοπης προσφοράς, προσευχής, αγωνίας, θυσίας και αγάπης. Μια ολόκληρη ζωή αφιερωμένη στον Χριστό και στον άνθρωπο.
Από την ημέρα κατά την οποία η Χάρις του Παναγίου Πνεύματος τον κατέστησε Επίσκοπο της Εκκλησίας, ο Σεβασμιώτατος δεν αντιμετώπισε ποτέ την Αρχιερωσύνη ως τιμή ή εξουσία, αλλά ως σταυρό, ευθύνη και διακονία. Έγινε πατέρας για τον πονεμένο, καταφυγή για τον αδύναμο, στήριγμα για τον ασθενή, ελπίδα για τον νέο, προστασία για το παιδί και το βρέφος, παρηγοριά για εκείνον που βρέθηκε μόνος και ξεχασμένος.
Πίσω από κάθε έργο του βρίσκεται ένας άνθρωπος. Πίσω από κάθε ίδρυμα, μια ανάγκη. Πίσω από κάθε πρωτοβουλία, ένας πόνος που δεν μπόρεσε να προσπεράσει. Αυτή είναι η μεγάλη παρακαταθήκη της αρχιερατικής του πορείας: ότι δεν αρκέστηκε ποτέ να ομιλεί για την αγάπη του Χριστού, αλλά αγωνίστηκε να την κάνει πράξη.
Και για εμένα προσωπικά, η σημερινή επέτειος έχει ακόμη βαθύτερο και ιερότερο νόημα. Νιώθω υπέρτατη τιμή, συγκίνηση και ισόβια ευγνωμοσύνη, διότι από τα τίμια και ευλογημένα χέρια του έλαβα το ανεκτίμητο δώρο της Ιερωσύνης.
Τα χέρια εκείνα που επί τόσα χρόνια υψώνονται προς τον ουρανό για να προσευχηθούν για το ποίμνιο, που ευλογούν, παρηγορούν και στηρίζουν, τέθηκαν κάποτε επάνω στην κεφαλή μου και, διά της Χάριτος του Παναγίου Πνεύματος, με εισήγαγαν στη φοβερή και μεγάλη διακονία του Ιερού Θυσιαστηρίου.
Αυτό για εμένα δεν είναι απλώς μια ανάμνηση. Είναι σφραγίδα ζωής, πνευματικός δεσμός και ιερή παρακαταθήκη μέχρι την τελευταία μου αναπνοή.
Σεβασμιώτατε και πολυσέβαστε Πάτερ και Δέσποτα,
στη συμπλήρωση 46 ετών από την εις Επίσκοπον χειροτονία Σας, καταθέτω με υιικό σεβασμό την ευγνωμοσύνη και την αγάπη μου. Ευχαριστώ τον Θεό που αξιώθηκα να γνωρίσω έναν Ποιμενάρχη που δεν δίδαξε μόνο με τα λόγια, αλλά κυρίως με τη ζωή του· έναν Επίσκοπο που έκανε τον ανθρώπινο πόνο προσωπική του υπόθεση και την Αρχιερωσύνη καθημερινή θυσία.
Εύχομαι ο Μέγας Αρχιερεύς Χριστός, τον Οποίο επί τόσες δεκαετίες υπηρετείτε με πίστη και αυταπάρνηση, να Σας χαρίζει υγεία, δύναμη και μακροημέρευση, ώστε για πολλά ακόμη χρόνια να ευλογείτε, να παρηγορείτε, να καθοδηγείτε και να διδάσκετε όλους μας με το παράδειγμά Σας.
Σαράντα έξι χρόνια Αρχιερωσύνης. Σαράντα έξι χρόνια προσφοράς. Σαράντα έξι χρόνια πατρικής αγάπης. Μια ολόκληρη ζωή δοσμένη στον Θεό και στον άνθρωπο.
Εις πολλά έτη, Δέσποτα! Άξιος της μεγάλης αποστολής που ο Θεός Σας εμπιστεύθηκε και πάντοτε άξιος της αγάπης του λαού Σας.
