Στο Ιερό Παρεκκλήσιο <<Παναγία Χελιδονού>> της Ενορίας Αγίας Τριάδος Νέας Κηφισιάς, χοροστάτησε την Δευτέρα 10 Αυγούστου 2026, το απόγευμα, στην Ακολουθία του Μικρού Παρακλητικού Κανόνος, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος κ. Κύριλλος.
Το ιστορικό Παρεκκλήσιο <<Παναγία Χελιδονού>>, παλαιά Ιερά Μονή, η οποία κατεστράφη τον 20ο αιώνα και από Ιερά Μονή με οικοδομήματα απομένει ένα εκκλησάκι,γεμάτο όμως από Θεία Χάρη και ιστορία, βρίσκεται στην πλαγιά του Κηφισού ποταμού, στον δρόμο που ενώνει την Κηφισιά με τις Αχαρνές. Είναι μονόκλιτη, μικροσκέπαστη βασιλική με μεγάλη ημικυκλική αψίδα ιερού·Η ανέγερση του Καθολικού (Ναού) της Μονής, η οποία ετιμάτο εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου, τοποθετείται στον 11ο αιώνα από ασκητές της ευρύτερης περιοχής του Κηφισού ποταμού. Γύρω στον 15ο αιώνα καταστράφηκε από πυρκαϊά. Τον 16ο αιώνα ανακαινίστηκε και αναπτύχθηκε ως γυναικεία Ιερά Μονή. Η ιστορία της Μονής συνεχίζεται μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα όπου καταστρέφεται ο πέριξ του Ναού χώρος και τα οικοδομήματά του. Σημαντική υπήρξε η αγιογράφηση του Καθολικού στα τέλη του 17ου με αρχές του 18ου αιώνος. Θαυμάσιο δείγμα η Κοίμησις της Θεοτόκου που σώζεται μέχρι σήμερα, αρκετά λαβωμένη, από τα σπαθιά των Οθωμανών, οι οποίοι βεβήλωναν τις αγιογραφίες.
Από παράδοση καταγεγραμμένη στο βιβλίο του καθηγητού κ. Μουζάκη << Το μικρομονάστηρο της Παναγίας Χελιδονούς>> αναφέρεται ότι έλαβε το όνομα “Παναγία Χελιδονού” από το εξής περιστατικό: μία πονεμένη μάνα οδηγεί στο Ναό της Παναγίας το μικρό παιδί της, το οποίο σε ατύχημα είχε χάσει την ομιλία του. Μετά από Αγρυπνία στο Ναό και θερμή προσευχή της μάνας, όταν γλυκοχάραζε και τελείωνε η Αγρυπνία το παιδί βλέποντας τα χελιδόνια που είχαν φτιάξει φωτιές στις γωνίες του Ναού, ξαφνικά μίλησε και αναφώνησε <<Μαμά χελιδόνια>>.
Ο Σεβασμιώτατος στην σύντομη προσλαλιά του προς τους πιστούς αναφέρθηκε στους σπαραχτικούς στίχους του υμνωδού που ομιλούν για τον <<νοσούντα το σώμα και την ψυχήν>> και το <<Εκύκλωσαν αι του βίου μου ζάλαι>> και τους οποίους ακούει με συντριβή ο κάθε πιστός, ο οποίος με οδύνη βιώνει τα γεγονότα αυτά στο βίο του. Όμως εδώ δεν πρόκειται για οδύνη απογώσεως, τόνισε ο Σεβασμιώτατος, που συνήθως οδηγεί στην απιστία και την αποστασία. Η οδύνη του Κατά Θεόν δεινοπαθούντος ανθρώπου είναι οδύνη επιγνώσεως και γίνεται καθαρμός και αναβαθμός. Γιατί, ενώ τον θλίβει και τον πληγώνει, δεν τον αποξενώνει από τον Θεό, αλλά τον οδηγεί σε βαθύτερη θεογνωσία. Γι’ αυτό η οδύνη κορυφώνεται μεν αλλά και συγχρόνως καταπαύει στην ακόλουθη μορφή ικεσίας: <<Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι, τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος>>. Διότι πράγματι δεν υπάρχει χριστιανός που να μην έζησε κατ’ επανάληψη <<των παθών του τον τάραχον>> ή να μην αισθάνθηκε ποτέ <<πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς>>. Και κατακλείοντας τον λόγο του ευχήθηκε, η Κυρία Θεοτόκος στην οποία προστρέχουμε ικετευτικά όλοι μας αυτήν την περίοδο να μεσιτεύει για εμάς προς τον Κύριόν μας και Υιόν της Χριστόν και να μας λυτρώσει:<<Ἐξ ἀμέτρητων ἀναγκῶν καὶ θλίψεων, καὶ ἐξ ἐχθρῶν δυσμενῶν, καὶ συμφορῶν βίου>>.
