του Αρχιμανδρίτη Νικολάου Λαγουμτζή, Συνταγματάρχη (Θ) ε.α.

Μπορεί να είσαι ανάμεσα σε πολλούς και να νιώθεις μόνος.

Υπάρχει μια μοναξιά που δεν φαίνεται. Μπορεί να μιλάς όλη μέρα με ανθρώπους, να
απαντάς σε μηνύματα, να σηκώνεις τηλέφωνα και να έχεις εκατοντάδες «φίλους» στα
κοινωνικά δίκτυα. Κι όμως, όταν το βράδυ κλείσει το κινητό και μείνεις μόνος, να
αισθανθείς ότι κανείς πραγματικά δεν σε γνωρίζει.

Γιατί άλλο είναι η επικοινωνία και άλλο η συνάντηση. Μπορεί να ξέρουμε τι έκανε
κάποιος, πού πήγε ή τι ανέβασε στο διαδίκτυο, χωρίς να γνωρίζουμε τι συμβαίνει μέσα
στην καρδιά του.

Και ίσως αυτό να συμβαίνει ακόμη και με τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους.
Πόσες φορές ρωτήσαμε τον άνθρωπό μας «πώς είσαι;» περιμένοντας πραγματικά να
ακούσουμε την απάντηση; Οχι από ευγένεια, ούτε μηχανικά, αλλά με την υπομονή να
μείνουμε εκεί, ακόμη κι αν αυτό που θα ακούσουμε δεν είναι εύκολο.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζητούν τίποτα. Δεν παραπονιούνται, δεν θέλουν να γίνουν
βάρος, συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους. Τους βλέπεις και λες: «Αυτός είναι δυνατός».
Μπορεί όμως μέσα τους να περιμένουν έναν άνθρωπο να πλησιάσει και να τους πει: «Πες
μου. Είμαι εδώ».

Ίσως λοιπόν για να νικήσουμε τη μοναξιά, το πρώτο βήμα να μην είναι να βρούμε
περισσότερους ανθρώπους, αλλά να πλησιάσουμε περισσότερο εκείνους που ήδη έχουμε
στη ζωή μας.. Να πάρουμε ένα τηλέφωνο. Να κάνουμε μια επίσκεψη. Να καθίσουμε
δίπλα σε έναν άνθρωπο, να τον ακούσουμε, χωρίς να βιαζόμαστε να φύγουμε.

Χρειάζεται όμως και κάτι ακόμη: να επιτρέψουμε στους άλλους, να πλησιάσουν και
εμάς.

Να μη φοβηθούμε μήπως δουν την κούρασή μας, τον φόβο μας ή την οποιαδήποτε
αδυναμία μας. Δεν χρειάζεται να δείχνουμε πάντοτε ότι όλα είναι καλά. Ο άνθρωπος δεν
γίνεται λιγότερο άξιος επειδή κάποια ημέρα λύγισε.

Η αληθινή σχέση αρχίζει εκεί όπου μπορούμε να υπάρχουμε χωρίς να παριστάνουμε
κάτι άλλο. Εκεί όπου ο άλλος, δεν είναι κοντά μας μόνο όταν χαμογελάμε και όλα
πηγαίνουν καλά, αλλά παραμένει όταν η ζωή δυσκολεύει, όταν αρχίζουν τα σκοτάδια
μας.

Και μέσα σε αυτή την ανθρώπινη ανάγκη, βρίσκεται η μεγαλύτερη αλήθεια: ο Χριστός.
Ο άνθρωπος μπορεί να νιώθει μόνος ακόμη και ανάμεσα σε πολλούς. Μπροστά όμως
στον Χριστό δεν χρειάζεται να κρυφτεί. Μπορεί να σταθεί όπως είναι και να Του μιλήσει,
όπως είναι και όπως νοιώθει, με την αλήθεια της καρδιάς του.

Ίσως, λοιπόν, σήμερα αξίζει να κάνουμε δύο απλές ερωτήσεις:

1): Ποιον άνθρωπο χρειάζεται να πλησιάσω;

2): Και ποιος άνθρωπος μπορεί να περιμένει από εμένα ένα τηλεφώνημα, μια κουβέντα,
μια παρουσία;

Αυτός ο άνθρωπος, μπορεί να βρίσκεται πολύ κοντά μας.

Και μπορεί, χωρίς να το έχουμε καταλάβει, να είμαστε και εμείς οι ίδιοι, ο άνθρωπος
που κάποιος άλλος μας περιμένει. Μας θέλει στην ζωή του και ίσως να διστάζει να μας το
πει.

Ας κάνουμε, λοιπόν, σήμερα αυτό το πρώτο βήμα.

Ας τηλεφωνήσουμε.

Ας ακούσουμε.

Ας μείνουμε λίγο περισσότερο δίπλα, σε έναν άνθρωπο.

Γιατί μερικές φορές δεν χρειάζεται να λύσουμε όλα τα προβλήματα που υπάρχουν στην
ζωή κάποιου. Χρειάζεται μόνο να του δείξουμε ότι δεν είναι μόνος.

Και μέσα από αυτή την ανθρώπινη παρουσία, μπορεί να ανοίξει ένας δρόμος που οδηγεί
και στην παρουσία του Χριστού.

«Είμαι εδώ. Δεν είσαι μόνος».