Τὴν Παρασκευὴν, 15ην/28ην Αὐγούστου 2026, ἑωρτάσθη ὑπὸ τοῦ Πατριαρχείου ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Υπεραγίας Θεοτόκου εἰς τὴν Γεσθημανῆν καὶ εἰς τὸ Θεοτομητορικόν αὐτῆς Μνῆμα.
Κατὰ τὴν ἑορτὴν αὐτὴν ἡ Ἐκκλησία ὅλη, ἰδίᾳ ἡ τῶν Ἱεροσολύμων, ἐν χαρᾷ καὶ κατανύξει ἀναμιμνῄσκεται καὶ ἑορτάζει τὴν εἰς οὐρανοὺς ψυχῇ τε καὶ σώματι Μετάστασιν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ὡς διαλαλοῦν αἱ Ἅγιαι Γραφαὶ καὶ ἑρμηνεύουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.
Διὰ τὴν ἑορτὴν αὐτὴν ἔλαβε χώραν Ἑσπερινὸς ἀφ’ ἑσπέρας εἰς τὸν Ἱερὸν Ναὸν τοῦ Θεομητορικοῦ Μνήματος, προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου καὶ Θεία Λειτουργία τὴν πρωΐαν μετὰ τὴν ὑποδοχὴν εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ Ναοῦ, προεξάρχοντος τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρὸς ἡμῶν καὶ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καπιτωλιάδος κ. Ἡσυχίου, τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Λύδδης κ. Δημητρίου καὶ τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Πέλλης κ. Φιλουμένου, μετά χορείας Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, ὧν πρῶτος ἦτο ὁ Γέρων Καμαράσης Ἀρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος, μετά χορείας Ἀραβοφώνων Πρεσβυτέρων καὶ παρεπιδημούντων Ἱερέων ἐκ τῶν Ἐκκλησιῶν τῶν Ὀρθοδόξων χωρῶν Ρωσίας, Ρουμανίας καὶ Γεωργίας, τοῦ Προϊσταμένου τῆς Ρωσικῆς Πνευματικῆς Ἀποστολῆς εἰς Ἱεροσόλυμα (MISSIA) Ἀρχιμανδρίτου π. Βασιανοῦ, τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου καὶ τῶν Ἱεροδιακόνων π. Προδρόμου, π. Ευλογίου καὶ ἄλλων, ψάλλοντος τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως διακόνου π. Εὐσταθίου ἑλληνιστί καὶ Ἱεροψαλτῶν ἐξ Ἑλλάδος καὶ τῆς βυζαντινῆς χορῳδίας τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου καί ἐξ ἄλλων ἀραβοφώνων Κοινοτήτων ἀραβιστί καὶ προσευχομένων ἐν κατανύξει πρὸς τὴν Θεοτόκον ἀθρόου λαοῦ, παρουσίᾳ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κ. Δημητρίου Ἀγγελοσοπούλου καὶ τῆς κ. Ἄννης Μάντικα, τοῦ Πρέσβεως τῆς Γεωργίας κ. BEKA TVALI καί τῆς Προξένου τῆς Γεωργίας MAKA ODZELASHVILI.
Πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον ἐκήρυξε τὸν θεῖον λόγον ὁ Μακαριώτατος, ἔχοντα ὡς ἕπεται ἑλληνιστὶ ὡς ἕπεται:
«Ἔμπνευσον ἡμῖν τήν τοῦ Πνεύματος χάριν, ὦ Λόγε Θεοῦ, ἵνα καί ἡμεῖς… τῆς σῆς φιλτάτης μητρός κἄν ἀμυδρῶς γέ πως μεγαλεῖα φθέγξασθαι. Αὕτη γάρ ἐκ γενεῶν ἀρχαίων ἐκλελεγμένη, τῇ προορισμένῃ βουλῇ καί εὐδοκίᾳ τοῦ σέ ἀχρόνως, ἀρρεύστως τε καί ἀπαθῶς γεννήσαντος Θεοῦ καί Πατρός, ἱλασμόν καί σωτηρίαν, δικαιοσύνην τε καί ἀπολύτρωσιν, σέ τήν ἐκ ζωῆς ζωήν, καί τό ἐκ τοῦ φωτός φῶς τόν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ Θεόν ἀληθινόν, ἐξ αὐτῆς σεσαρκωμένον ἐπ’ ἐσχάτων τῶν χρόνων ἐκύησεν, ἧς ὁ τόκος παράδοξος, ἡ γέννησις ὑπέρ φύσιν καί ἔννοιαν καί τῷ κόσμῳ σωτήριος, ἡ Κοίμησις ἔνδοξος καί ὄντως ἱερά καί πανεύφημος», ἀναφωνεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ἐγκωμιάζων τήν ἀειπάρθενον Θεοτόκον καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ.
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,
Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς, ἐν τῷ πανσέπτῳ Θεομητορικῷ τούτῳ Μνήματι τῆς ἐνδόξου Κοιμήσεως τῆς Ὑπερευλογημένης Θεοτόκου Μαρίας ἐν Γεθσημανῇ τῷ χωρίῳ, ἵνα μετά παρρησίας ἑορτάσωμεν τό μέγα καί παράδοξον τοῦτο θαῦμα, τήν ἱεράν δηλονότι καί πανεύφημον αὐτῆς Κοίμησιν.
Εἶναι ὄντως παράδοξον θαῦμα ἡ Κοίμησις τῆς πανυμνήτου Θεοτόκου. Διό καί ὁ ὑμνῳδός ἀπορούμενος ἀναφωνεῖ λέγων: «Ἐν τῇ Γεννήσει σου, σύλληψις ἄσπορος, ἐν τῇ Κοιμήσει σου, νέκρωσις ἄφθορος, θαῦμα ἐν θαύματι διπλοῦν, συνέδραμε Θεοτόκε· πῶς γὰρ ἡ ἀπείρανδρος, βρεφοτρόφος ἁγνεύουσα; πῶς δὲ ἡ μητρόθεος, νεκροφόρος μυρίζουσα;».
Λύει δέ τήν ἀπορίαν ταύτην Κοσμᾶς ὁ ὑμνῳδός, ἀναφωνῶν καί λέγων: «Νικητικὰ μὲν βραβεῖα ἤρω, κατὰ τῆς φύσεως Ἁγνή, Θεὸν κυήσασα, ὅμως μιμουμένη δέ, τὸν ποιητήν σου καὶ Υἱόν, ὑπὲρ φύσιν ὑποκύπτεις, τοῖς τῆς φύσεως νόμοις· διὸ θνῄσκουσα, σὺν τῷ Υἱῷ ἐγείρῃ διαιωνίζουσα».
Μέ ἄλλα λόγια, ἐάν ὁ ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς θεόπαιδος Παρθένου Μαρίας σαρκωθείς καί ἐνανθρωπήσας Θεός Λόγος, ὁ Χριστός, ὑπέστη ἀφθάρτως τόν θάνατον τῆς φθορᾶς, τέλειος ὤν Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, πόσον μᾶλλον ἔπρεπε νά ὑποκύψῃ εἰς τούς νόμους τῆς κτιστῆς φύσεως ἡ ὁλόφωτος αὐτῆς ψυχή, ἡ μετατεθεῖσα εἰς τάς ἀχράντους παλάμας τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ αὐτῆς, ὡς βεβαιοῖ τοῦτο καί ὁ ὑμνῳδός: «Ἡ γάρ ἐκ σπέρματος Δαυΐδ, δι’ ἧς ἡμεῖς ἐθεώθημεν, ἐν ταῖς χερσὶ τοῦ ἑαυτῆς Υἱοῦ καὶ Δεσπότου, ἐνδόξως καὶ ὑπὲρ λόγον μετατίθεται». Καί «εἰ ὁ ἀκατάληπτος ταύτης καρπός, δι’ ὃν οὐρανὸς ἐχρημάτισε, ταφὴν ὑπέστη, ἑκουσίως ὡς θνητός, πῶς τὴν ταφὴν ἀρνήσεται, ἡ ἀπειρογάμως κυήσασα»;
Μακαρίζομεν τήν Θεοτόκον Παρθένον, διότι ἀφ’ ἑνός ἐν αὐτῇ ὁ ἀχώρητος Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν, χωρηθῆναι ηὐδόκησε, ἀφ’ ἑτέρου δέ ὁ θάνατος αὐτῆς ἐγένετο κλῖμαξ καί διαβατήριον ἐκ τῆς γῆς πρός τόν Οὐρανόν, ὡς ἐναργέστατα λέγει μελῳδικῶς ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός: «Ζωῆς ἀϊδίου καὶ κρείττονος, ὁ θάνατός σου γέγονε, διαβατήριον Ἁγνή, ἐκ τῆς ἐπικήρου πρὸς θείαν ὄντως καὶ ἄρρευστον, μεθιστῶν σε ἄχραντε, ἐν ἀγαλλιάσει, τὸν Υἱὸν καθορᾶν σου καὶ Κύριον».
Μακαρίζομεν τήν Θεοτόκον, διότι αὕτη ἀνεδείχθη ἡ Μητέρα τῆς ζωῆς καί τοῦ φωτός τοῦ κόσμου, τοὐτέστιν τοῦ Χριστοῦ τοῦ εἰπόντος: «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή» (Ἰωάν. 14,6). «Ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου, ὁ ἀκολουθῶν ἐμοί οὐ μη περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τό φῶς τῆς ζωῆς», (Ἰωάν. 8,12).
Ἰδού ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τήν ἀλήθειαν ταύτην κηρύττει, καταγγέλλει καί μαρτυρεῖ τό ἐν ὄψει τῶν ὀφθαλμῶν ἡμῶν κενόν θαυματουργικόν μνῆμα τού χωρίου τῆς Γεθσημανῆς, ἔνθα σήμερον ἐτελέσαμεν τήν ἀναίμακτον θυσίαν, τό μυστήριον δηλονότι τῆς θείας Εὐχαριστίας. Διό καί ἡ ἁγία τῶν Ἱεροσολύμων Ἐκκλησία βοᾷ λέγουσα: «Δεῦτε οἱ πιστοί, τῷ τάφῳ προσέλθωμεν, τῆς Θεομήτορος, καὶ περιπτυξώμεθα, καρδίας χείλη ὄμματα μέτωπα, εἰλικρινῶς προσάπτοντες, καὶ ἀρυσώμεθα, ἰαμάτων, ἄφθονα χαρίσματα, ἐκ πηγῆς ἀενάου βλυστάνοντα».
Μετὰ τὴν Ἀπόλυσιν τῆς θείας Λειτουργίας ἠκολούθησε κέρασμα ἀναψυχῆς εἰς τὸ ἡγουμενεῖον ὑπὸ τοῦ ρέκτου Ἡγούμενου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ.
Ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἑωρτάσθη ὡσαύτως πανηγυρικῶς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Κοινότητος τῆς κώμης Ἀμπούντ προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Σεβαστείας κ. Θεοδοσίου.
