Στον Ιερό Ναό Φανερωμένης Χολαργού λειτούργησε, κατόπιν αδείας του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, την Κυριακή, 11η του μηνός Οκτωβρίου ε.έ, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Διδυμοτείχου Ορεστιάδος και Σουφλίου κ. Δαμασκηνός στα πλαίσια των επετειακών εορτασμών που διοργανώνει η ενορία επί τη συμπληρώσει 100 ετών από της ανεγέρσεως του πρώτου Ιερού Ναού το έτος 1926.
Αφορμώμενος ο Σεβασμιώτατος από το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, Δ΄ Κυριακής του Λουκά, μεταξύ άλλων, τόνισε: «Ἡ σηµερινὴ Κυριακή, κατὰ τὴν ὁποία ἀνεγνώσθη ἡ παραβολή τοῦ σπορέως, κατὰ παράδοση σηµατοδοτεῖ καὶ τὴν ἔναρξη τῆς νέας ἱεραποστολικῆς περιόδου. Ὁ σπόρος, γιὰ τὸν ὁποῖο ἀκούσαµε, εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ποὺ πέφτει στὴ γῆ τῶν καρδιῶν µας, γιὰ νὰ ριζώσει καὶ νὰ τῆς χαρίσει τοὺς καρποὺς τῶν ἀρετῶν καὶ τὶς γεύσεις τῆς θείας Χάριτος. Σκοπὸς τῆς ζωῆς µας εἶναι ἕνας: ὁ ἁγιασµός. Αὐτὸ ὑπαινίσσεται ἡ θαυµάσια αὐτὴ παραβολή. Ὁ θεῖος σπόρος µπορεῖ νὰ πέσει πάνω στὴ σκληρότητα τῆς ἀδιαφορίας µας καὶ νὰ χαθεῖ. Μπορεῖ νὰ πέσει στὶς πέτρες τῆς σκληροκαρδίας µας καὶ νὰ ἀχρηστευθεῖ. Μπορεῖ νὰ πέσει µέσα στὰ ἀγκάθια τῶν παθῶν µας καὶ νὰ συµπνιγεῖ. Μπορεῖ ὅµως νὰ πέσει καὶ πάνω στὴν εὔφορη γῆ τῆς διψασµένης ψυχῆς καὶ ἀγαθῆς προαιρέσεώς µας καὶ νὰ ριζώσει, νὰ βλαστήσει καὶ νὰ δώσει τοὺς καρποὺς τῆς θεϊκῆς ὁµιλίας στὴν καρδιά µας. Μπορεῖ νὰ τὴν κοσµήσει µὲ ἀρετὲς καὶ ἁγιότητα.
»Χρέος τῆς Ἐκκλησίας µας µέσα στὴν πορεία τῆς ἱστορίας εἶναι νὰ προσφέρει μέ κάθε εὐκαιρία αὐτὸν τὸν λόγο καὶ τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ ἀνόθευτα καὶ καθῆκον δικό µας εἶναι νὰ καθαρίζουµε τὶς καρδιές µας, γιὰ νὰ γίνουν ἕτοιµη γῆ νὰ Τὸν ὑποδεχθῆ ὡς πολύτιµο θησαυρό. Τὸ κλῖµα τῆς σύγχρονης ἐποχῆς καὶ νοοτροπίας, σὲ συνδυασµὸ µὲ τὰ ἀγκάθια τῶν παθῶν καὶ τὶς πέτρες τοῦ ἐγωϊστικοῦ ὀρθολογισµοῦ δυσκολεύουν πολὺ τὴν καρποφορία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ στὶς καρδιές µας. Παρὰ ταῦτα, ἂν ἡ ζωή µας εἶναι καθαρὴ καὶ ἡ καρδιά µας δεκτική, τότε ὁ σπόρος τοῦ θεϊκοῦ λόγου µπορεῖ νὰ ἀποδώσει καρπούς, ἀκόµη κι ἂν αὐξάνει µέσα σὲ ζιζάνια πειρασµῶν ἢ µεγαλώνει µέσα στὴν κακοκαιρία τῆς κοσµικῆς ἀσεβείας καὶ ἀπιστίας…
»Οἱ συνειδητοὶ Χριστιανοί μποροῦν νά γνωρίζουν ὅτι ἡ οὐσία τῆς ὑπάρξεως τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ κύρια ἀποστολὴ της εἶναι διττὴ α) ἡ ἐν Χριστῷ μεταμόρφωση καὶ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς κτίσεως διὰ τῆς μυστηριακῆς ζωῆς, ἀλλὰ καὶ β) ἡ ἀπαραίτητη κατάρτιση καὶ γνώση τῆς δογματικῆς διδασκαλίας, τῆς πατερικῆς παραδόσεως καὶ τῆς ἁγιοπνευματικῆς μυσταγωγίας τῶν ἱερῶν κειμένων καὶ τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, γιατί χωρὶς τὴν ὀρθὴ πίστη δὲν ὑφίσταται καὶ ἡ ὀρθὴ πράξη…
»Ἡ μέριμνα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀγαπητοί, εἶναι ὁ καταρτισμὸς τῶν μελῶν της ὄχι σὰν μιὰ ἁπλῆ παράθεση καὶ ἐπεξήγηση μιᾶς διδασκαλίας, ἀλλὰ κυρίως σὰν μιὰ βιωματικὴ ἐμπειρία ἀγαπητικῆς κοινωνίας μέ τὸν Θεό καί τὸν συνάνθρωπο. Ἡ παραβολὴ τοῦ Σπορέως, ἡ ὁποία κατὰ τὰ εἰωθότα δίνει κάθε χρόνο τὸ ἔναυσμα τῆς ἐνάρξεως τῆς νέας ἱεραποστολικῆς περιόδου, εἶναι χαρακτηριστικὴ γιὰ τὸ τί συμβαίνει στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὸν λόγο Του. Ἐνῷ ὁ Χριστὸς ὡς Λόγος, ἀπευθύνεται σὲ ὅλους, ἀνεξαρτήτως ἡλικίας, φύλου, φυλῆς καὶ κοινωνικῆς κατάστασης, δὲν ἔχουν ὅλοι τὶς προϋποθέσεις, «τὴν ἀγαθὴ γῆ», ὥστε νὰ καρποφορήσει αὐτὸς ὁ «σπόρος». Αὐτὸ ἔχει σὰν ἀποτέλεσμα «πολλοὶ νά εἶναι οἱ κλητοί, ὀλίγοι ὅμως οἱ ἐκλεκτοί» (Λουκ. 14,24). Σήμερα, ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νὰ καταρτισθοῦμε «ἐν πνεύματι καὶ ἀληθεία». Ἡ συγκατάθεση σὲ αὐτὴ τὴν πρόσκληση ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καὶ μιὰ πρόκληση. Πρόκληση ὥστε ὁ καταρτισμός μας νὰ γίνει ἀφορμὴ νὰ γίνουμε «Χριστοφόροι», νὰ γίνουμε δηλαδὴ «σύμφυτοι τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου Αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀναστάσεως Του», νὰ φέρουμε τὸν Χριστὸ ὄχι κατ’ ὄνομα ἀλλὰ ἡ κοινωνία μαζί Του νὰ ἐμφυσήσει στὴν καρδιά μας τὸ Πανάγιον Πνεῦμα τήν Χάρη τῆς Ὑπερουσίου Τριάδος, νὰ γίνουμε «Πνευματοφόροι», καὶ νὰ καταστοῦμε «Θεοφόροι».
Προ του πέρατος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος προέστη του Μνημοσύνου υπέρ αναπαύσεως του πρώτου εφημερίου της ενορίας μακαριστού Πρωτοπρεσβυτέρου Ιωάννου Βεντούρη (1907-1987), ο οποίος πρωτοστάτησε στην ανέγερση του σημερινού μεγαλοπρεπούς Ναού, που κοσμεί το προάστιο του Χολαργού.
Ο Σεβασμιώτατος που βαπτίσθηκε και μεγάλωσε στον Ναό αυτό με βαθειά συγκίνηση εμνήσθη των νεανικών του χρόνων και ωμολόγησε ότι σε αυτήν την Εκκλησία γνώρισε και αγάπησε τον Χριστό και εμπνεύστηκε από την λατρεία της Εκκλησίας μας.
ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ
