Πάτρα – Επαμεινώνδας Μανδρώνης

Πλήθη πιστῶν κατέκλυσαν τὸν περικλεῆ Ἱερὸ Ναό, τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου Πατρῶν, προκειμένου νὰ τιμήσουν τὴν πανέορτον μνήμην τοῦ Πρωτοκλήτου τῶν Ἀποστόλων, Ἀνδρέου, ὁ ὁποῖος στὴν πόλη τῶν Πατρῶν ἐδίδαξε καὶ ἐπὶ χιαστοῦ Σταυροῦ ἐτελειώθη, ἱδρύσας τὴν Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν τῶν Πατρῶν. 

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς νυκτὸς ἐτελέσθη Ἱερὰ Ἀγρυπνία, ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου, ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησία. Ἔψαλε ἡ πολυμελής χορωδία τῶν Πατρῶν «ΦΩΚΑΕΥΣ», μὲ χοράρχη τον Μουσικολογιώτατον κ. Χαράλαμπον Θεοτοκάτον, Πρωτοψάλτη τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Σοφίας Πατρῶν. 

Τὸ πρωΐ ἐχοροστάτησε στὸν Ὄρθρο, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμος. Τῆς Θείας Λειτουργίας προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἰερόθεος, ἐνῷ τὸν θεῖο λόγο ἐκήρυξε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας καὶ Κυνουρίας κ. Ἐπιφάνιος. 

Μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία, ἐτελέσθη ἡ Δοξολογία, παρουσία τοῦ Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας Ἐξοχωτάτου κ. Κωνσταντίνου Τασούλα. 

Τὴν Κυβέρνηση ἐξεπροσώπησε ὁ Ὑφυπουργὸς Πολιτισμοῦ κ. Ἰάσων Φωτήλας. 

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος κατὰ τὴν προσφώνησή του, καλωσόρισε τὸν Ἐξοχώτατο Προέδρο τῆς Ἐλληνικῆς Δημοκρατίας καί εἶπε τα ἑξῆς: 

«Ἐξοχώτατε κύριε Πρόεδρε τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας

Ἡ κλεινὴ καὶ περιάκουστος πόλις τῶν Πατρῶν καὶ ἡ Ἑλλὰς σύμπασα, ἅμα δὲ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία πᾶσα, ὑποκλίνεται σήμερον κατά τήν λαμπράν και φωτολαμπῆ Ἑορτήν και Πανήγυριν, ἐνώπιον τῆς πανσεβασμίου καὶ χαριτοβρύτου Κάρας καὶ τοῦ χιαστοῦ Σταυροῦ τοῦ Μαρτυρίου τοῦ Πρωτοκλήτου τῶν Ἀποστόλων καὶ μιμητοῦ τοῦ πάθους τοῦ Σωτῆρος, Ἀνδρέου, τοῦ ὁμαίμονος Πέτρου, τοῦ ἀπὸ Βηθσαϊδᾶ της Γαλιλαίας. 

Καὶ ἡμεῖς οἱ τοῦ Πρωτοκλήτου, πνευματικοὶ ἔκγονοι, ὁ Ἐπίσκοπος, ὁ Ἱερὸς Κλῆρος καὶ ὁ εὐγενής, φιλόθεος καὶ φιλάγιος Λαός, Σᾶς ὑποδεχόμεθα εἰς τὸ περικλεὲς καὶ περίλαμπρον αὐτὸ Ἀποστολεῖον, τὸν μεγαλύτερον Ναὸν τῆς Ὀρθοδόξου Πατρίδος μας καὶ μέχρι πρὸ τινος καὶ τῶν Βαλκανίων καὶ Σᾶς καλωσορίζομεν, ἐν ἀγαλλιάσει καρδίας, μὲ αἰσθήματα βαθείας τιμῆς, ὡς ἐκφραστήν καί ἐγγυητήν τῆς ἑνότητος τοῦ Ἔθνους καὶ τοῦ Λαοῦ μας. 

Χορεία τετιμημένων Ἀδελφῶν ἁγίων Ἀρχιερέων κλεΐζει σήμερον τὴν λαμπροτάτην Ἑορτὴν καὶ πανηγυρικὴν Εὐχαριστιακήν Σύναξιν, τούς ὁποίους, ἐν εὐλαβεία, εὐγνωμόνως εὐχαριστοῦμεν. Μετὰ τῶν ἁγίων Ἀδελφῶν πνευματικῶς ἀγαλλόμεθα καὶ ὑπὲρ τῆς Ὑμετέρας Ἐξοχότητος καὶ σύμπαντος τοῦ εὐσεβοῦς Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, πρός Κύριον, ἐκτενῶς, δεόμεθα.

Μετά τῆς Ὑμετέρας Ἐξοχότητος, κ. Πρόεδρε, νοερῶς μεταφερόμεθα εἰς τὴν Ἁγίαν Γῆν, ἐν ἧ ἔστησαν οἱ πόδες Κυρίου, καὶ ἀκούομεν τὸν θεοκήρυκα Ἀνδρέαν, ἐν χαρᾷ νὰ ἀναγγέλῃ, εἰς τὸν αὐτάδελφόν του Σίμωνα, τὸν Πέτρον δηλαδή, ἀλλὰ καὶ διαχρονικὰ εἰς πάντα ἄνθρωπον τό, «Εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν». 

Ἀλλὰ καὶ ὅταν ὁ Ἀνδρέας προσάγει τοὺς Ἕλληνας εἰς τὸν Κύριον, ἀκούομεν ἐκ τοῦ παναγίου στόματος τοῦ Κυρίου, τὸν γλυκύτατον, τόν ἱστορικὸν λόγον: «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα, ἵνα δοξασθῇ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Λόγον, ὁ ὁποῖος περιποιεῖ ἰδιαιτέραν τιμὴν διὰ τοὺς Ἕλληνας, διὰ τὸ Γένος μας, τὸ ὁποῖον προώρισται, ὡς ὁ νέος ἠγαπημένος Ἰσραήλ, να φωτίσῃ σύμπασαν τήν Οἰκουμένην, μέ τό ἀνέσπερον φῶς τῆς ζωῆς καί τῆς Ἀναστάσεως, τῆς ἀτελευτήτου αἰωνιότητος. Ὁποία πρόκλησις καί σήμερον διά τήν Ἑλλάδα, ἐν τῇ σχέσει της μέ τήν Εὐρωπαϊκήν οἰκογένειαν καί τήν Οἰκουμένην. Ὁποία εὐθύνη, ὥστε διατηρώντας τήν ἰδιοπροσωπίαν μας, νά σταθοῦμε μέ τήν δύναμιν τῆς πίστεως καί τῆς ἀγάπης άπέναντι στίς σύγχρονες πολλές καί μεγάλες προκλήσεις, ἄνευ ἐμμονῶν καί παρωπίδων, διαλεγόμενοι μέ τούς ἀδελφούς.

Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἡ Ἑλληνικὴ φιλοσοφία, ἡ Ἑλληνικὴ σκέψις ἐτέθησαν εἰς τὴν διάθεσιν τῆς ἀποκεκαλυμμένης Ἀληθείας, ὥστε νά γίνουν «τά πάντα καινά», νέα, καινούργια, δηλαδή.

Αὐτὴ ἡ πίστις ἀνεγέννησεν, ἐφώτισεν, ἐκράτυνεν, ἐπαραμύθησεν εἰς χρόνους ἀπαρακλήτους, ἠλευθέρωσεν, ἥνωσε, ἐνώνει καὶ συνέχει τὸν Λαό μας. Ἡ ἰστορία ἡ ὁποία οὐδέποτε χαρίζεται καί σπάνια συγκαταβαίνει, βεβαιώνει αὐτήν τήν ἀλήθειαν καί δεικνύει τήν ὁδόν τῆς σταθερότητος, εἰς τά πνευματικά καί πολιτικά πράγματα τῆς Πατρίδος μας.

Αὐτὴν τὴν πνευματικὴν σκυτάλην παρελάβομεν, αὐτὴν τὴν λαμπάδα κατέχομεν καὶ αὐτὴν τὴν εὐθύνην φέρομεν, ὥστε νὰ παραδώσωμεν τὴν Ἀλήθειαν καὶ τὸ Φῶς τὸ ἀνέσπερον, τὸν Ζῶντα καὶ ἀληθινὸν Κύριον, εἰς τοὺς ἐπιγενομένους. 

Ἡ πόλις τῶν Πατρῶν, περιεκοσμήθη μὲ τὸν ἀτίμητον καὶ ἐπίζηλον τίτλον «Ἀποστολική», τὸν ὁποῖον τῆς ἐχάρισεν ὁ Πρωτόκλητος, μέ τήν διδασκαλίαν του καί τό μαρτυρικό του τέλος. Ἀλλὰ καὶ ἡ Ἑλλὰς πᾶσα «Ἀποστολικὴ» καὶ εἶναι καὶ παραμένει καὶ ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος πιστεύομεν, Ἀποστολικὴ, λόγω τε καί οὐσίᾳ, θὰ χαρακτηρίζεται. 

Ὁποία θὰ ἦτο καί πῶς θα ἦτο ἆρα γε ἡ Ἑλλάς, Ἐξοχώτατε, χωρὶς τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν καὶ διδασκαλίαν!   Ὁμολογοῦμεν τήν χάριν, κηρύττομεν τό ἔλεον καί οὖ κρύπτομεν τήν εὐεργεσίαν.

Σήμερον ἀπὸ τὸν μεγαλοπρεπῆ αὐτὸν Ἱερόν Ναὸν τοῦ Πρωτοκλήτου, στρέφομεν εὐλαβικῶς τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν, πρὸς τὸ Πάνσεπτον Κέντρον τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπου λαμπρῶς ἑορτάζεται ἡ Θρονικὴ Ἑορτή, ἀφοῦ ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ἵδρυσε τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Βασιλίδος τῶν πόλεων καὶ πρὸς τὸν Πρῶτον τοῦ Γένους, τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαῖον, ο οποίος σήμερον βαστάζων τας αγίας δέλτους της Αγίας και Α΄Οικουμενικής Συνόδου αποστέλει από το αειλαμπές Φανάριον στον σύμπαντα κόσμον το μήνυμα της αγάπης και του διαλόγου, ουδ΄ επ΄ ελάχιστον αφιστάμενος των Ιερών Δογμάτων της Ορθοδόξου πίστεως, φυλάττων απαραχάρακτον την αποκεκαλυμμένην από τον Θεόν Αλήθειαν καὶ κατασπαζόμεθα χεῖρας τιμίας αυτού, ἐκζητοῦντες τὰς πατριαρχικὰς αὐτοῦ εὐχάς καί εὐλογίας.

Καὶ εἰς τὴν Ἁγίαν Γῆν, τήν Ἁγίαν Σιών, πνευματικῶς γόνυ κλίνωμεν, ὅπου ἔζησεν ὁ Πρωτόκλητος καὶ ἀπὸ ὅπου ἤρχισε τὴν Ἀποστολικὴν του πορείαν, ἵνα καταλήξῃ ἐν Πάτραις καὶ τελειωθῇ ἐπὶ τοῦ Χιαστοῦ Σταυροῦ καί τούς ἐκεῖ Πατέρας καί Ἀδελφούς τοῦ Ἱεροῦ Τάγματος τῶν Σπουδαίων, κατασπαζόμεθα. Ὑπὲρ τῆς καταπαύσεως τῶν πολέμων καὶ τῆς ἐπικρατήσεως τῆς εἰρήνης ἐν τῷ κόσμῳ ἔτι καὶ ἔτι δεόμεθα. Τοὺς Ὁμογενεῖς ἀδελφούς μας, ὅπου γῆς, πνευματικῶς περιπτυσσόμεθα. 

Πρὸς Ὑμᾶς, Ἐξοχώτατε καὶ πρὸς τὸ Χριστεπώνυμον Πλήρωμα τῆς Πατραϊκῆς Ἐκκλησίας καὶ τὰ πλήθη τῶν Προσκυνητῶν, τὰς εὐχὰς καὶ εὐλογίας τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερωνύμου καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἀγαλλομένῃ καρδίᾳ, ὡς Συνοδικός Ἀρχιευρεύς, μεταφέρομεν. 

Ἐξοχώτατε, ἐκ βάθους ψυχῆς καὶ καρδίας, ἐκφράζοντες τὴν χαρὰν τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας καὶ τὰς εὐγνώμονας εὐχαριστίας, διότι ἀπεδέχθητε ἀσμένως τὴν πρόσκλησιν τῆς Ἀποστολικῆς Μητροπόλεως τῶν Πατρῶν, ἵνα λαμπρύνητε μὲ τὴν ὑψηλὴν παρουσίαν Σας, τὰς ἱεράς λατρευτικάς Ἐκδηλώσεις πρὸς τιμὴν τοῦ Πολιούχου τῶν Πατρῶν Ἁγίου Ἀνδρέου, εὐχόμεθα πᾶσαν δωρεάν, χάριν καὶ εὐλογίαν παρὰ Κυρίου διὰ πρεσβειῶν τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ὥστε νὰ ἐπιτελῆτε ἐν ὑγιείᾳ ἀμφιστεφεῖ καὶ κραταιᾷ δυνάμει τὰ εὐθυνοφόρα ὕψιστα καθήκοντά Σας, διά την Ἐνότητα καὶ τὴν πρόοδον τῆς Πατρίδος μας. 

Ὡς εὖ παρέστητε Ἐξοχώτατε».

Μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία καὶ τὴν Δοξολογία, πραγματοποιήθηκε ἡ μεγαλοπρεπὴς Λιτανεία τῆς Τιμίας Κάρας καὶ τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ Πρωτοκλήτου.

Ἀκολούθησε τὸ ἐπίσημο γεῦμα, πρὸς τιμὴν τοῦ Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας Ἐξοχωτάτου κ. Κωνσταντίνου Τασούλα, ὑπὸ τῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῶν Πατρῶν. 

Στὸ γεῦμα προσεφώνησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὡς ἑξῆς: 

Ἐξοχώτατε κ. Πρόεδρε τῆς Δημοκρατίας 

Ἔμπλεοι χαρᾶς, μετέχομεν σήμερον μετὰ τὴν Εὐχαριστιακὴν τράπεζαν καὶ τῆς ὑλικῆς τραπέζης, εὐχαριστοῦντες Θεῶ, ὁ ὁποῖος ἠυδόκησεν, τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης, νὰ ἑορτάσωμεν καὶ πάλιν τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου τὴν πανέορτον μνήμην. 

Αὐτὸ τὸ μήνυμα τῆς ἀγάπης, ἔφερεν ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας εἰς τὴν κλεινήν πόλιν τῶν Πατρῶν, δηλαδὴ τὸν ἴδιον τὸν Κύριον, τὸν Δημιουργὸν τοῦ Σύμπαντος κόσμου, ὁ ὁποῖος «Ἀγάπη ἐστί», κατά τὸν Ἅγιον Ἰωάννην τὸν Θεολόγον καὶ Ἱερώτατον Εὐαγγελιστήν τῆς ἀγάπης. Ἡ Ἀγάπη δηλαδή, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄσαρκος Λόγος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἐσαρκώθη, κατῆλθεν καὶ ἐνηνθρώπησεν, «ἵνα τὸν ἄνθρωπον Θεὸν ἀπεργάσηται» καὶ ἐδίδαξε καὶ ἀνῆλθεν εἰς τὸν Σταυρὸν καὶ μέχρις Ἅδου ταμείων κατῆλθεν, Ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν, ἵνα σώσῃ καὶ λυτρώσῃ τὸν Ἄνθρωπον. 

Ταυτισμένη μὲ αὐτὸ τὸ μήνυμα ἡ Ἐκκλησία προσφέρει τὴν λύσιν ὅλων τῶν προβλημάτων, τὰ ὁποῖα ταλανίζουν, βασανίζουν καὶ εὐτελίζουν τὴν ἀνθρωπίνην ὕπαρξιν καί προσωπικότητα. 

Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ μόνη ἔξοδος, ἀπό τόν ὠκεανόν τῆς συγχρόνου ἀπελπισίας, εἶναι ἡ ρίζα ἐξ ἧς βλαστάνει ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἰσοτιμία, ὁ σεβασμός, ἡ εἰρήνη. Ὁ κόσμος σήμερα ἐναγωνίωςαὐτὰ ἀναζητᾶ, ἀλλά καὶ οἱ πάντες αὐτὰ ὑπόσχονται, ὅμως ἄνευ οὐσιαστικοῦ ἀποτελέσματος, ἀφοῦ μακρὰν τῆς Ἐσταυρωμένης καί Ἀναστημένης Ἀγάπης, εἶναι τὰ πάντα κενά, δηλαδή, «ἄδεια» καὶ κούφια λόγια, κατὰ τὸν οὐρανοβάμονα Ἀπόστολον Παῦλον. 

Μόνον μὲ τὴν ἀγάπην θὰ θεραπεύσωμε τάς πληγάς ἀπὸ τὸ μῖσος, τούς πολέμους πού αἱματοκυλίουν, ὡς μή ὤφελεν τόν κόσμον, τὴν ἀπανθρωπίαν, τὴν βίαν ἡ ὁποία λαμβάνει πλέον ἀνησυχητικάς διαστάσεις, ὡς ἐνδοοικογενειακή, νεανική, ἐνδοσχολική και γενικώτερα κοινωνική. 

Μὲ ὅπλον τὴν ἀκαταμάχητον δύναμιν τῆς ἀγάπης, διαλεγόμεθα ὡς Ἐκκλησία μὲ τὸν σύμπαντα κόσμον, ὡς ἔπραξεν ὁ Ἀνδρέας, ἵνα μεταφέρωμεν μέ ἁπλότητα, ἀλλά μέ παρρησίαν ὡς μήνυμα νίκης τῆς ζωῆς ἐναντίον τοῦ θανάτου, ὡς μήνυμα Ἀναστάσεως, τό «Εὐρήκαμεν τόν Μεσσίαν». Ἵνα βεβαιώσωμε μέ τήν ζωήν μας, ἡ ὁποία πρέπει νά εἶναι ἐφηρμοσμένον τό Εὐαγγέλιον, ὅτι αὐτός, ὁ Κύριος μας, ὁ Μεσσίας,  ἀπὸ τὸν Σταυρὸν ἐναγκαλίζεται ἀγαπητικὰ τάς ἐσχατιάς τοῦ σύμπαντος καὶ ἀφήνει τὸ Πανάγιον Αἷμα του νὰ στάξῃ ἐπί τῆς ταλαιπώρου ἀνθρωπότης την κεφαλήν, προκειμένου νὰ ἀνθίση ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐτυχία, ἀφοῦ διά τοῦ Σταυροῦ χαρά ἦλθεν ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ καί ἐκ τοῦ Τάφου ἡ Ζωή ἀνέτειλε. 

Ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας εἰς τὴν πόλιν τῶν Πατρῶν, αὐτὸ τὸ μήνυμα τὸ ἄγνωστον ἕως τότε, τό καινόν, τόν νέον δηλαδή καί ξένον ἔφερε καὶ αὐτὴ τὴν ἄγνωστον ἔννοιαν ἐγνωστοποίησεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους. 

Αὐτὸ τὸ μήνυμα διεκήρυξε καὶ ὁ θεοκήρυξ Παῦλος∙ αὐτὸ τὸ μήνυμα κηρύττει ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἀποστόλων. 

Ἀγαπῶμεν ὅλους, ἀδιακρίτως φυλῆς καὶ γλώσσης καὶ θρησκεύματος, σεβόμεθα τὸν κάθε ἄνθρωπον, ὡς θεῖον δημιούργημα καί ὡς εἰκόνα Θεοῦ. Οὐδενός τήν συνείδησιν βιάζομε, θυσιαζόμενοι, ἐάν χρειασθῆ, διὰ τοὺς πάντας, χωρὶς βεβαίως νά ἀφιστάμεθα  οὐδ’ ἐπ’ ἐλάχιστον τῆς πίστεώς μας καί τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων μας, διότι τότε ἀντὶ νὰ θυσιαζόμεθα ἡμεῖς ὑπέρ τῶν ἀδελφῶν μας ἀγαπῶντες αὐτούς, θυσιάζομε τοὺς ἄλλους, διά τόν ἁπλούστατον λόγον, ὅτι δὲν ἀγαπῶμεν. 

Μόνον ὅποιος ἀγαπάει μὲ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ δύναται νὰ βοηθήση, νὰ χαροποιήσῃ, νὰ ὁδηγήσῃ εἰς τήν σωτηρίαν, ὡς ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας, νὰ ὑπερβῇ ὁ ἴδιος τὰ ὅρια τῆς φθαρτότητος καὶ νὰ ὀδηγήσῃ εἰς τὴν ὄντως ζωήν, δηλαδή εἰς τόν ἴδιον τον Κύριον. Αὐτή εἶναι ἡ μεγάλη πρόκλησις καί πρόσκλησις δι’ ἡμᾶς πού ζῶμεν ἐντός τῆς Ἐκκλησίας καί κηρύττομε τόν λόγον τῆς Ἀληθείας. Αὐτή εἶναι ἡ πρόκλησις σήμερον, εἰς καιρούς κατά τούς ὁποίους τά γεγονότα τρέχουν μέ την ταχύτητα τῆς τεχνητῆς νοημοσύνη και ἡ ζωή μᾶς προκαλεῖ νά εὑρισκώμεθα συνεχῶς εἰς ἐγρήγορσιν.  Διὰ τοῦτο λειτουργοῦμεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, διὰ νὰ κοινωνοῦμε ἐν ἀγάπῃ μὲ τὸν Θεὸν γινόμενοι ὅμαιμοι καί σύσσωμοι Αὐτοῦ καὶ μὲ τοὺς ἄλλους, ὑπερβαίνοντες, τόν τόπον καί τόν χρόνον, τήν φθαρτότητα και πεζότητα, ζῶντες ἤδη εἰς τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ αὐτή, ἐντός ἡμῶν ἐστί, κατά τόν Κυριακόν λόγον. 

Μὲ αὐτάς τάς σκέψεις ἐπικαλούμεθα τὴν χάριν τοῦ ἀγαπήσαντος Ὑμᾶς Σωτῆρος Χριστοῦ διά πρεσβειῶν τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου καὶ ἐγείρομεν τὸ ποτήριον ὑπὲρ ὑγιείας, χαρᾶς καὶ εὐτυχίας Υμῶν Ἐξοχώτατε κύριε Πρόεδρε καὶ πάντων ἡμῶν ἀδελφοί μου ἀγαπητοί. 

Ἔτη πολλά.