Μέ βαθυτάτη εὐλάβεια καί κατάνυξη, πού ἐξεδηλοῦτο ἀπό τήν πεζοπορείαν 40 καί πλέον χιλιομέτρων, χιλιάδες χριστιανοί προσῆλθαν προσκυνητές στό Ἱερό Προσκύνημα τῆς θαυματουργοῦ Ἁγίας Μαρκέλλης στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου της στήν Βολισσό Χίου.

          Κατά τόν Μέγαν Ἑσπερινό ἐχοροστάτησε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ἐπιδαύρου κ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ, Γενικός Διευθυντής τῆς Ε.Κ.Υ.Ο. συγχοροστατοῦντος τοῦ οἰκείου Ποιμενάρχου Σεβ. Μητροπολίτου Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν κ. Μάρκου, μέ τήν συμμετοχή πλειάδος Κληρικῶν. Κατά τό θεῖο κήρυγμα ὁ Σεβασμιώτατος Χίου κ. Μᾶρκος ἐρειδόμενος στόν στίχο τοῦ Ἀπολυτικίου τῆς Ἁγίας «Τοῦ Κυρίου τοῖς νόμοις καί τοῖς θείοις διδάγμασι πειθομένη Μαρκέλλα» ἀνεφέρθη στήν σχέση Ὀρθοδόξου Θεολογικῆς Δογματικῆς καί Χριστιανικῆς Ἠθικῆς ὡς σχέση αἰτίου καί αἰτιατοῦ στήν πνευματική ζωή τῶν πιστῶν καί τήν πορεία πρός τήν Ἁγιότητα. Στήν συνέχεια ἐμφανῶς συγκινημένος ἀνεφέρθη μέ ἐγκωμιαστικούς πατρικούς λόγους στόν Θεοφιλέστατο Ἐπιδαύρου κ. Νικόδημο, τόν ὁποῖο ἐδίδασκε ὡς Φιλόλογος Καθηγητής στόν Πειραιᾶ στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1990 «τήν γλῶσσα πού οἱ Ἀπόστολοι ἔγραψαν τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, οἱ Πατέρες διετύπωσαν τά Δόγματα τῆς Ἐκκλησίας καί οἱ Ὑμνογράφοι ἐδόξασαν τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ». Ἰδιαιτέρως συγκινητικό ἦταν τό σημεῖο πού ὁ Χῖος Ἱεράρχης ἔνδακρυς εἶπε στόν μαθητή του «Σέ ὑποδέχομαι ὅπως ὁ Φοῖνιξ τόν Ἀχιλλέα, ὁ Σωκράτης τόν Πλάτωνα, ὁ Ἀριστοτέλης τόν Ἀλέξανδρο, ὁ Πέτρος τόν Μᾶρκο, ὁ Γαμαλιήλ τόν Παῦλο, ὁ Παῦλος τόν Τιμόθεο, ὁ Ἰωάννης τόν Πρόχορο, ὅπως ὁ Ἰησοῦς τόν Θεολόγο», καί τοῦ ἀπένειμε τό παράσημο τοῦ Σταυροῦ τοῦ Ἁγίου Ἰσιδώρου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου γιά τήν φρόνηση, τήν σύνεση, τήν ἐργατικότητα, τήν ὀξυδέρκεια καί τήν ἐντιμότητα μέ τά ὁποῖα διαχειρίζεται τήν λογία τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν πνευματική καί φιλανθρωπική διακονία τῶν χριστιανῶν.

          Τήν κυριώνυμο ἡμέρα ἐτελέσθη λαμπρό ἀρχιερατικό συλλείτουργο Καθηγητῆ καί μαθητῆ μέ τήν συμμετοχή πλειάδος Κληρικῶν ἐνῶ ἔψαλε θαυμάσια ἡ Χορωδία τοῦ Συλλόγου Ἱεροψαλτῶν Χίου «ΡΩΜΑΝΟΣ Ο ΜΕΛΩΔΟΣ» ὑπό τόν Πρωτοψάλτη κ. Βασίλειο Χαμέτη. Κηρύσσων τόν θεῖον λόγο ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπιδαύρου κ. Νικόδημος εἶπε: Με αφορμή το Αποστολικό Ανάγνωσμα: Α΄ Κορ. 1, 10-23) « Ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον».

          Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Χίου, Ψαρών και Οινουσσών, κύριε Μάρκε, Σεβαστοί Πατέρες, αγαπητοί μου αδελφοί, Είμαι ευγνώμων στον Κύριο ημών Ιησού Χριστό που με αξίωσε να επισκεφθώ τη Χίο, τον τόπο που γεννήθηκε, έζησε και μαρτύρησε η Αγία Μαρκέλλα, και να συνεορτάσουμε όλοι μαζί την ιερή μνήμη της.

          Στη Χίο τη Μυροβόλο, όπως την αποκαλεί ο λαός μας, είναι έντονο το άρωμα των φρούτων, ζωηρές οι μοσχοβολιές των λουλουδιών και γλυκύθυμη η αύρα των Μαστιχόδεντρων. 

          Όμως από ό,τι λένε τα βιβλία, η Χίος δεν ονομάστηκε Μυροβόλος μόνο για τις φυσικές ευωδίες της. Την έχει μυρώσει η Ιστορία της. Οι πνοές των Αγίων και των Μαρτύρων της, των μεγάλων Ποιητών, των Σοφών και των Ηρώων της. Η Χίος είναι ένα απείρανθο πνευματικό περιβόλι. Και η Αγία Μαρκέλλα ο πιο αγνός και ευωδιαστός ανθός του. 

          Όλοι οι Χιώτες γνωρίζουν ποια ήταν και πως έζησε. Και πως από το φονικό χέρι του πατέρα της μαρτύρησε για την πίστη της στον Χριστό. Όσοι αιώνες και αν διάβηκαν στο σημείο που σφαγιάστηκε η Αγία Μαρκέλλα, το κύμα δεν λέει να σβήσει το αίμα της. Πόσο ταιριάζει εδώ ο στίχος του Δροσίνη: 

          «Τα γιασεμιά κοκκίνισαν στον χρόνο της σφαγής σου, / πίνοντας αίμα αντί νερό στην αγιασμένη γή σου». 

          Είναι σαν να γράφηκε για την αγία Μαρκέλλα, και ας μιλά ο ποιητής για την άλλη σφαγή, την εθνική μας τραγωδία, τη σφαγή της Χίου. 

          Η εικόνα του Μαρτυρίου της Αγίας Μαρκέλλας και οι απεικονίσεις της Σφαγής της Χίου μιλούν από μόνες τους για την φρίκη που προκαλεί η αιμοσταγής βία, το ακρώτατο άδικο. 

          Η μεγαλύτερη όμως βιαιότητα στην ιστορία της ανθρωπότητας, είναι η Σταύρωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. 

Στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα ο άγιος Απόστολος Παύλος διατυπώνει μία από τις σπουδαιότερες αλήθειες της πίστεώς μας: «Ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον».

          Δεν λέγει ότι κηρύσσουμε έναν σοφό διδάσκαλο, έναν μεγάλο θαυματουργό ή έναν σπουδαίο ηθικό αναμορφωτή. Δεν ξεκινά καν από την Ανάσταση, που είναι η κορυφαία αποκάλυψη της θεότητος του Χριστού. Εστιάζει στον Σταυρό. Γιατί ο Χριστός πάνω στον Σταυρό αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο αγαπά ο Θεός τον άνθρωπο.

 Η αγάπη του Θεού δεν εκφράζεται με επιβολή δυνάμεως, αλλά με θυσία. Η δόξα Του φανερώνεται μέσα από την ταπείνωση. Ο Θεός δεν καταργεί τον πόνο με μία πράξη παντοδυναμίας, αλλά εισέρχεται ο ίδιος στον πόνο, τον προσλαμβάνει και τον μεταμορφώνει σε οδό ζωής.

          Αυτό ακριβώς ήταν ακατανόητο για τον κόσμο της εποχής του Αποστόλου Παύλου. Οι Ιουδαίοι ανέμεναν έναν Μεσσία δυνατό, θριαμβευτή και ακαταμάχητο.

          Οι Έλληνες αναζητούσαν τη σοφία, τη λογική και τη φιλοσοφία. Και ο Παύλος εμφανίζεται και διακηρύσσει έναν Θεό που σταυρώνεται. Έναν Θεό που φαίνεται αδύναμος. Γι’ αυτό και γράφει ότι ο Εσταυρωμένος Χριστός είναι για τους Ιουδαίους σκάνδαλο και για τους Έλληνες μωρία.

          Εκείνο όμως που οι άνθρωποι θεώρησαν αδυναμία, αποδείχθηκε η μεγαλύτερη δύναμη του Θεού. Διότι ο θάνατος, η ακρώτατη βία, δεν νικήθηκε με βία, αλλά με την ακρώτατη παντοδυναμία της αγάπης. Της αγάπης που πάντα στέγει, πάντα ελπίζει και τα πάντα υπομένει.

          Για να κατανοήσουμε τη σημερινή εορτή της Αγίας Παρθενομάρτυρος Μαρκέλλας, θα πρέπει να κρατήσουμε το βλέμμα μας στον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Χριστό. Γιατί δικός Του ακόλουθος υπήρξε η Αγία Μαρκέλλα. Η Εκκλησία δεν την τιμά επειδή απλώς υπήρξε γενναία και επειδή υπέμεινε με αξιοθαύμαστη καρτερία τα βασανιστήρια. Την τιμά γιατί παρέδωσε ολόκληρη την ύπαρξή της στον Κύριο και Τον ακολούθησε στον τρόπο της αγάπης, στο δρόμο της θυσίας.

          Ο δικός της σταυρός υψώθηκε μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Ο άνθρωπος που όφειλε να την προστατεύει έγινε ο διώκτης της. Ο ίδιος της ο πατέρας μεταβλήθηκε σε όργανο του κακού. Και όμως, η Αγία δεν παραδόθηκε στο μίσος. Δεν απάντησε στη βία με βία, αλλά ούτε και αρνήθηκε τον Χριστό για να σώσει τη ζωή της. Προτίμησε να χάσει τα πάντα παρά να χάσει το Παν. Αυτό είναι το κοινό όλων των μαρτύρων.

Ίσως όμως όλα αυτά φαίνονται μακρινά για τον σύγχρονο άνθρωπο. Πολλοί θα πουν ότι σήμερα δεν υπάρχουν διωγμοί, δεν υπάρχουν βασανιστήρια, δεν υπάρχουν αυτοκράτορες που ζητούν να αρνηθούμε την πίστη μας. Είναι αλήθεια ότι στον τόπο μας δεν ζούμε τέτοιες καταστάσεις. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εξέλιπε το μαρτύριο. Κάθε εποχή έχει τον δικό της σταυρό.

Σήμερα ο χριστιανός καλείται να μαρτυρήσει τον Χριστό μέσα σε μια κοινωνία που πολλές φορές ζει σαν να μην υπάρχει Θεός.

Καλείται να μείνει τίμιος όταν η αδικία θεωρείται εξυπνάδα. Να παραμείνει καθαρός όταν η αγνότητα χλευάζεται. Να συγχωρήσει όταν ο κόσμος τον προτρέπει να εκδικηθεί. Να διατηρήσει την ειρήνη της καρδιάς του μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο θυμό και διχασμό. Να παραμείνει πιστός στο Ευαγγέλιο όταν οι περισσότεροι θεωρούν ότι η πίστη είναι μια προσωπική υπόθεση χωρίς θέση στη δημόσια ζωή. Αυτό είναι το αναίμακτο μαρτύριο της εποχής μας.

 Και ίσως πολλές φορές αποδεικνύεται δυσκολότερο από το μαρτύριο του αίματος, γιατί δεν διαρκεί μία στιγμή αλλά ολόκληρη τη ζωή.

          Κάθε ημέρα καλούμαστε να σταυρώνουμε τον εγωισμό μας, να νικούμε τα πάθη μας, να μάθουμε να αγαπούμε, να υπομένουμε, να υπηρετούμε. Ο σταυρός του χριστιανού δεν είναι μόνο οι εξωτερικές δοκιμασίες. Είναι κυρίως η καθημερινή νέκρωση του παλαιού ανθρώπου, ώστε να γεννηθεί μέσα μας ο καινούργιος άνθρωπος, ο άνθρωπος του Χριστού.

          Γι’ αυτό και ο Κύριος δεν είπε απλώς «ακολουθήστε με». Είπε: «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι». Δεν υπάρχει μαθητεία χωρίς σταυρό. Δεν υπάρχει όμως ούτε σταυρός χωρίς Ανάσταση. Αυτή είναι η μεγάλη ελπίδα της Εκκλησίας. Ο σταυρός είναι πέρασμα. Είναι η γέφυρα που οδηγεί από τον θάνατο στη ζωή.

          Αυτό ακριβώς έζησε η Αγία Μαρκέλλα. Ο δικός της σταυρός έγινε η είσοδός της στη δόξα του Θεού. Γι’ αυτό και η Εκκλησία σήμερα πανηγυρίζει. Μνημονεύει την γέννηση της Αγίας στην αιώνια ζωή. Αιώνες τώρα η Χίος διατηρεί άσβεστη τη μνήμη της, γιατί οι άγιοι δεν ανήκουν στο παρελθόν.

          Είναι ζωντανά μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, πρεσβεύουν για εμάς και μας ενισχύουν στον δικό μας αγώνα.

          Δεν είναι τυχαίο ότι πριν ακόμη μιλήσει για τον Εσταυρωμένο Χριστό, ο Απόστολος Παύλος απευθύνει μια θερμή παράκληση στους Κορινθίους να αποφεύγουν τις διαιρέσεις και τα σχίσματα. «Μεμέρισται ο Χριστός;» τους ρωτά. Μπορεί να χωριστεί ο Χριστός; Όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από τον Σταυρό, τότε αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του. Τότε γεννώνται οι αντιπαραθέσεις, οι φιλοδοξίες, οι ανταγωνισμοί. Κάτω όμως από τον Σταυρό όλοι στεκόμαστε ίσοι. Όλοι έχουμε ανάγκη από το έλεος του Θεού. Όλοι σωζόμαστε μόνο από τη χάρη Του. Ο Σταυρός δεν χωρίζει. Ο Σταυρός ενώνει.

          Αδελφοί μου, η Αγία Μαρκέλλα μας καλεί να αγαπήσουμε περισσότερο τον Χριστό. Όταν η καρδιά γεμίσει από την παρουσία Του, τότε ο άνθρωπος βρίσκει τη δύναμη να σηκώσει και τον δικό του σταυρό. Τότε οι δυσκολίες αποκτούν νόημα. Τότε ακόμη και ο πόνος γίνεται τόπος συναντήσεως με τον Θεό.

          Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, σήμερα δι΄ευχών Σας Σεβασμιώτατέ μου, ας παρακαλέσουμε την Αγία ένδοξο Παρθενομάρτυρα Μαρκέλλα να πρεσβεύει για όλους μας, ώστε να αποκτήσουμε καρδιά σταθερή στην πίστη, καθαρή στην αγάπη και γενναία στις δοκιμασίες. Και όταν έρθει η ώρα του δικού μας σταυρού, μικρού ή μεγάλου, να μη λησμονούμε ποτέ ότι προπορεύεται ο Εσταυρωμένος Κύριος, ο οποίος μετέβαλε τον Σταυρό από όργανο θανάτου σε σύμβολο ζωής και αιώνιας νίκης. Αμήν.

          Ἀκολούθησε ἡ λιτάνευση τῆς ἱερᾶς εἰκόνος τῆς Ἁγίας καί μετά τήν ἀπόλυση ὁ Σεβ. Χίου διένειμε σέ ὅλους τούς μαθητές τῆς περιοχῆς χρηματικές χορηγίες ἀνεξαρτήτως θρησκεύματος, ἐθνικότητος, βαθμολογίας ἤ οἰκονομικῆς καταστάσεως.

          Παρέστησαν ὅλες οἱ τοπικές ἀρχές, παιδιά τῆς Κατασκηνώσεως «ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου καί χιλιάδες πιστοί.

          Εὐλογημένες ὧρες γιά τούς ἀκρίτες φύλακες τῶν συνόρων τῆς Ἑλλάδος.